అ(త్త)మ్మ .

అమ్మ నాన్నోళ్లు పెద్దోళ్ళు అయిపోయారు. మేమేమో పొట్ట చేతపట్టుకుని నగరానికి వలసోచ్చేసాం.కడుపులో నొప్పొచ్చినా కళ్ళు బైర్లు కమ్మినా వాళ్ళని అక్కున చేర్చుకునేదెవరు? మా అదృష్టం బాగుండి మా చిన్నాన్న కొడుకులు చేదోడు వాదోడు గా ఉంటున్నారు. వాళ్ళు మాత్రం ఎంత కాలం సాయం గా ఉండగలరు. వాళ్ళ కష్టాలు వాళ్ళకి ఉంటాయి కదా. మేమే అక్కడికి వెళ్లి ఎక్కువ రోజులు ఉండలేని పరిస్థితి.ఇలాగే..  మాలాగే చాలా మంది. దగ్గర్లో ఉన్న అక్కో చెల్లో వాళ్ళకి బాలేనపుడు నాల్రోజులు వాళ్ళ దగ్గర ఉండి వస్తుంది. ఎక్కువ రోజులు ఉన్నా బావ ఒప్పుకోడు కదా. మా  బావే కాదు చాలా మంది బావగార్లు అందుకు సమ్మతించరు." ఏం మీ మరదళ్ళు (కోడళ్ళు )లేరా.. మీ అమ్మ కి చేయడానికి "అని అనేస్తారు పుసుక్కున!పాపం కోడళ్ళకేమో బోలెడు కష్టాలు. అత్తామామగార్లని పట్టించుకునే తీరిక ఓపిక  ఎక్కడిది?!ఎక్కువ రోజులు ఊర్లో  ఉంటే  సిటీ లో 'మా పిల్లల చదువులు ఏమైపోవాలి 'అనో..నేను అక్కడే ఉండిపోతే 'మీ మంచి చెడు ఎవరు చూస్తారు' అంటూనో  మగాళ్ళవైపు నుండి నరుక్కొస్తారు.నిజానికి  అసలు సంగతి అది కాదు అని వాళ్ళకి కూడా తెలుసు. ఏదో మొహమాటానికి నాల్రోజులు అత్తింట్లో ఉన్నా, ఇంకో నాల్రోజులు పుట్టింటిలో ఉంటే బాగుణ్ణు అనుకునే మనస్తత్వాలు ఐపోయే... ఈ కాలం లోనే ఇలాగున్నారో తరతరాలుగా కోడళ్ళంతా ఇంతేనేమో అర్ధం కాదు. ఇవాళ్టి కోడలే రేపటి అత్తగారు అవ్వాల్సివస్తుంది అన్న ఎరుక వీళ్ళకి తెలీకనా? !ఏది ఏమైనా కూతుర్లంత ఆపేక్ష గా కోడళ్ళు (అందరూ కాదు )చూడరు అన్నది మాత్రం పరమ సత్యం. కోడళ్ళకి ఎప్పుడు తెలుస్తుందో.. అమ్మ కి, "అత్త"మ్మ కి మద్య  రెండు అక్షరాలు మాత్రమే అంతరం అని !కూతుర్లకి ఎప్పుడు తెలుస్తుందో పుట్టింట్లో ఆపేక్ష అత్తింట్లోనూ చూపించాలని 😊. మనసు కాస్త విశాలం చేసుకుని చూస్తే అత్త కూడా 'అమ్మే' అని !!🙏

నాన్న ఇచ్చిన ఆస్తి.

మా నాన్న పీచుమిఠాయి అమ్మకముందు, నాలాగే ఓ పేద్ద ధియేటర్ లో ఓ చిన్న ఉద్యోగం చేసేవారు. గేట్ కీపర్ ! (He is equal to wicketkeeper Ms Dhoni 😊).ఆయన అనుమతి లేనిదే చిన్న ఈగ కూడా లోపలికి ఎంటరయ్యేది కాదంట. ఆ మాట కుడా మా నాన్న మీసం మెలేసి చెబుతాడు. అలా ఉద్యోగం చేస్తూనే.. వచ్చి పోయే సినిమాలన్నీ ఒకటికి పది సార్లు చూసేవాడు. రాత్రికి ఇంటికొచ్చాక, నేను నాన్న పక్కలోకి  
దూరి కథలు చెప్పమని సతాయిస్తుంటే..అప్పుడు మొదలెట్టేవాడు కథలు..అనగనగా ఒక రాజుగారుండేవారు.. అంటూ అయన చూసిన జానపద  సినెమాలన్నింటిని ఒక్కొక్క కథగా చెబుతూ నన్ను నిద్రపుచ్చేవాడు. అవి వింటూ మా నాన్నకి ఎన్ని కథలొచ్చో అని అబ్బుర పడిపోయేవాడ్ని. అప్పుడు నాకు తెలియదు అవి సినిమా కథలని !కొంచెం వయసొచ్చాక.. ఏ దూరదర్శన్ లోనో.. వీధి తెరమీదనో.. ఒక 'భక్త ప్రహ్లాద' నో 'ధాన వీర శూర కర్ణ'నో చూసినప్పుడు- "ఓర్నీ తస్సాదియ్యా.. ఇదా అసలు సంగతి" అనుకునేవాడిని.ఏది ఏమైనా మా నాన్న కి కథలు చెప్పడం వచ్చు.దాని వల్ల  నాకు కథలు వినడం.. దానితో పాటే నేను కుడా కథకుడ్ని కావాలన్న ద్యాస వచ్చింది. నా సంగతి ఇలా ఉంటే,నా కంటే పదేళ్లు వెనకపుట్టిన మా తమ్ముడైతే.. అసలు కథలు చెప్పమని అడిగేవాడే కాదు. ఎందుకంటే వాడు కథలు వినే టైపు కాదు.. కథలు చెప్పేరకం 😋.వాడు పుట్టుకతోనే పెద్ద కథకుడు. 😂.అలా కొన్నాళ్ళు పాటు ఒకరి కింద కష్టం చేసిన మా నాన్న, ఏదో ఒక విషయం లో చేయని తప్పుకి మాట పడి.. ఈ జన్మలో ఇంకొకడి కింద పనిచేయనని ఒట్టేసుకున్నాడు.. అయినా నా కథా కాలక్షేపం ఆగిపోలేదు. పేపర్లకి పాత ఇనప సామాన్లకి పీచు మిఠాయి అమ్మే మా నాన్న...  పాత పేపర్ల తో పాటే వచ్చే కథల పుస్తకాల్ని అమ్మితే పావలా వస్తుందని తెలిసి కుడా అమ్మకుండా నా కోసం ఇంటికి తెచ్చేవాడు. ఆ పుస్తకాలతోటే నాకు మెల్లగా ప్రపంచాన్ని చదవడం అలవాటైంది. ఎంత కష్టం లో అయినా గుండె నిబ్బరం గా ఉండటం తెలిసింది. ఏ నాన్న అయినా ఇంతకంటే గొప్ప ఆస్తి ఇంకేం ఇస్తారు చెప్పండి 👍

బైరాగి

వొళ్ళంతా బూడిద పూసుకుని
ఎవర్నో వెతుకులాడుతూ  తిరిగే బైరాగిలా
చూపుల్ని శున్యం లోకి వేలాడదీసి
జనారణ్యంలో వైరాగ్యంతో
తిరుగడుతుంటాను నేను..
ఏదో సాధించానని విర్ర వీగే వాళ్ళని చూస్తే
యేమి అనిపించదు నాకు..
 అసలేం సాధించారని !?

ఆమె స్పర్శ సైతం పులకింతలు రేపదు నాలో..
వాడి కేరింతకి అనందం ఉప్పొంగదు యెదలో..
అతడి కరచాలనంతో  కొంచెమైనా కదలిక రాదు మదిలో..
నాలో భావోద్వేగాలు ..
ఏనాడో ఉరికొయ్యికి
బలి అయ్యాయి..

ఆశలుండవు నాకు ..
ఆశయాలు అసలే లేవు.
జీవచ్ఛవాలు రంగులు అద్దుకుని తిరిగాడే ఈ లోకంలో
తెగిన గాలిపటంలా దిక్కు దారి తెలియని నేను-
నన్ను నేను కాలానికి ఎరగా వేసుకుని కాటి వైపు చూస్తూ కూర్చుంటాను నిర్లక్ష్యంగా..
పెదాలపై ప్లాస్టిక్ పువ్వుల్ని వికసించే
ఈ రోబోటిక్ జనాల మధ్యలో
ఊపిరి సలపనప్పుడు
నన్ను నేను 'వెలి' వేసుకోవడం తప్ప
 ఇంకేం చేయగలను ? !

అసలు ఏం సాధించారని విర్రవీగాలి వీళ్లంతా  ..
మట్టిలోనుంచి పుట్టిన మనిషి..
మట్టి తత్వాన్ని వదిలేశాక  యేమి సాధిస్తే ఏం,
సాధించకుండా ఉంటే ఏం ? !
అలాంటోళ్లని భుజాలకి ఎత్తుకోవడమంటే ..
శవాల్ని సామూహికం గా ఉరేగించడమే కదా !
ఆ శవాల జాతర్ని  చూస్తూ..
బూడిద పూసుకోకుండానే
నేను ఊళ్ళో తిరుగాడే బైరాగిని
యెప్పుడైపోయానో...!? 🤔


శ్రీను. కుడుపూడి.

జీవచ్ఛవాలు

ఏమిటో ఈ పరుగులు? !
చావుకి చాలా లేటైపోతున్నట్టు !
కాళ్ళమీద కార్లమీద
బైకుల్లో.. గగనవీధుల్లో...
ఒకటే ఉరుకులు
గజిబిజి పరుగులు !!

ఆత్మలు ఏనాడో 'సూసైడ్ 'చేసుకున్నాయి.
'మనసులు 'ఆవిరవుతూ...
అదృశ్యమవుతున్నాయి.
మనిషిప్పుడు కదిలే పాషాణం.

రంగు కాగితాలే మనుషుల్ని
శాసించే ఈ లోకంలో
'విలువల'కి ఏనాడో
వస్త్రాపహరణం జరిగిపోయింది.
ఒకవేళ కాలం కలిసొచ్చి 'చస్తే'..
పోయేదేమిలేదింక !

మహా అయితే కాల్చితే
గుప్పెడు బూడిద !
పండిస్తే పిడికెడు మట్టి తప్ప !!!

దిశా.. నిర్ధేశం.

మేం అబలలం కాదు..

యుగ యుగాలుగా ఆకృత్యాలను భరిస్తున్నా
ధైర్యం వీడని 'నిర్భయ'లం.
అన్యాయాన్ని నిలదీసి ఆత్మ గౌరవంతో బ్రతికే సింహాలం.

ఒకప్పుడు సతీసహగమనం..
ఆనక వరకట్నం పిచాశం.
ఇప్పుడు అత్యాచార అరాచకం.
రూపం మాత్రమే మారింది..
తరతరాలుగా..
'దౌర్జన్య కాండ' కొనసాగుతూనే ఉంది.
అయినా కూడా , ఈ మారణహోమాలికి ఏ
మాత్రం వెరవని వీర వనితలం.

మేం సబలలం..
కామంతో కళ్లు మూసుకుపోయి ఉన్మాదం తో కాటు వేసే పిచ్చి కుక్కలకు "తూటా" రుచి చూపించే
'దిశా 'నిర్ధేశుకులం.

మేం ఆడోళ్ళం..
మీ ఆకలి కడుపులకి అన్నం పెడతాం..
కష్టమొస్తే గుండెల్లో దాచుకుంటాం..
మీతో మాకు కష్టమొస్తే మాత్రం
అణుబాంబులమవుతాం.


గుండె పిండి పాలుపట్టి
ముద్ద పెట్టి మూతి తుడిచి
ముడ్డి కడిగి లాలపోసి జోలపాడే  తల్లి
వడిలో సేద తీరే పిల్లవాడా...
పెరిగి పెద్దై మొగోడినంటూ మీసం
మెలేసే  ఓ మొనగాడా..

నీ తల్లి కూడా ఒక ఆడమనిషే కదా
నడి రోడ్డు మీద నడిచే ఆడతల్లి కూడా
ఇంకెవరికో తల్లెనో చెల్లెనో కదా.. !
మరెందుకు ఆతల్లిని కామంతో చిదిమేస్తావ్.
కసి తో మసి చేస్తావ్..
నీ సృష్టి మూలాల్ని నీవే ఛిద్రం చేసుకుంటావ్..?!!

శ్రీను. కుడుపూడి🌷

అ'పరిచితులం '!

మనిద్దరి మధ్య 'ఆలింగనం 'చేసుకునేంత పరిచయం లేదు.
 అసలు పలకరించుకోలేనంత  అపరిచితమూ  లేదు.
' ముఖ పుస్తకం'లో మనిద్దరం ఎప్పటికీ విడిపోలేని అ'పరిచితులం'!

పాపికొండల ప్రయాణం

పాపికొండల ప్రయాణం 

మొన్న పోయిన వారం వూరెళ్ళాం. ఎక్కడికైనా వెళ్దామనుకుని రాజమండ్రి నుండి గోదారి లాంచీ లో పాపికొండలు మీదుగా భద్రాచలం ప్రయాణం పెట్టుకున్నాం. ఒక్కో తలకాయకి పదహారొందలు అంటే కిక్కురు మనకుండా ఎక్కేసాం.ప్రయాణం చేసాక డబ్బులకి ఆ జర్నీ దొబ్బు లేదనిపించింది. రాజమండ్రి గోదారి గట్టు మీద నుండి  పట్టిసీమ పోలవరం మీదుగా పురుషోత్త పట్నం రేవు వరకూ మినీ బస్సు ప్రయాణం.మేం వెళ్లేసరికి లాంచీ రేవులో ఓ పది వరుకు సింగారించుకున్న రంగ సానుల్లా అందమైన లాంచీలు.గోదారి గట్టు మీద చిరు తిళ్ళు మంచి నీళ్లు అమ్మే కుటీరాలు. "బాబు..వాటర్ బాటిల్ ఇవ్వు"ఓ ఇరవై అతడి చేతిలో పెట్టాను. ఇంకో పది అన్నాడు. "అదేంటి ఇరవై నే కదా"."యిక్కడంతే ఇష్టమైతే కొనుక్కో.. లేదంటే "డాష్ ". అబ్బా.. గుండె రెండు ముక్కలైంది. ఓ రెండు కిలోమీటర్లు వరకూ ఇంకేం షాపుల్లేవ్. చచ్చినట్టు కొనుకున్నా. అది కూడా కూలింగ్ లేకుండా.   గోదారొడ్డుదిగి లాంచీ ఎక్కాం.   పొద్దున్న టిపినీలు,మజ్జెన్నం బోయినాలు (లంచ్ )ఆల్లియ్యే !ఎంటర్టైన్మెంటు కి డోకా లేదు. ఓ సారి మంచి మసాలా పాటలు, ఇంకో సారి మత్తెక్కించే మెలోడీ సాంగులు ఆటలు పాటలు అబ్బో పిచ్చెక్కి పోయే సరదా జోకులు 😄.అంత బానే ఉంది కానీ నా లో ఏదో తెలియని బాధ !సరే ఆ బాధ తోటే పాపికొండల చల్లని గాలి పీల్చుకుంటా.. గోదారి గలగలలు వింటా మెల్లగా పేరంటాలపల్లికి వచ్చేసాం. అక్కడ శివుణ్ణి దర్శించుకుని గిరిజన అక్కలు అన్నలు వెదురు తో చేసిన బొమ్మల్ని తక్కువ రేటైనా కొనకుండా కళ్లారా చూసేసి మళ్ళీ భద్రాచలం వైపు వెళ్లే లాంచీ ఎక్కేసాం. ఎన్ని అందాల్ని చూసినా పొద్దున్న బరువెక్కిన గుండె అలాగే బరువు గా ఉంది. పొద్దస్తమానూ ఆటలతో డాన్సులతో అలిసిపోయిన కపుల్స్, పిల్లకాయలు అన్నిఆపేసి గోదావరి గలగలలు వింటా సేద తీరతావుంటే నేను మాత్రం పొద్దున్న జరిగిన గోర అవమానం గురుంచే ఆలోచిస్తా కూర్చున్నా. ఓ గంట ప్రయాణం తరువాత సరిగ్గా నాలుగు గంటలకి పోచవరం దగ్గర లాంచీ దించేశారు. గోదారొడ్డున నిలబడి చూస్తే కళ్ల ముందు అన్నీ గోదారి నీళ్ళే. గలగలపారే కమ్మటి నీళ్లు.గోదారి తల్లి కి ఓ దణ్ణం పెట్టి మెల్లగా యిసుక తిప్పలో కాళ్ళు ఈడ్చుకుంటా ఏటిగట్టు మీద కొచ్చేసరికి గొంతెండిపోయింది. "ఒరేయ్.. పొద్దున్న కొన్న మంచి నీళ్లు బాటిల్ యివ్వరా"నా పక్కనే ఉన్న మా చిన్నాన్న కొడుకు శీను గాడ్ని అడిగా." లాంచీలో ఎవడో కొట్టేశాడ్రా "వట్టి చేతులు గాల్లో ఊపేసాడు వాడు. చచ్చింది గొర్రె. ఈ గోదారి గట్టు మీద కూడా బోలెడు వాటర్ బాటిళ్ల్లు. "ఒకటి కొన్నా" అన్నాడు వాడు. దూరం గా భూదేవిని ఆప్యాయం గా స్పర్శిస్తూ గోదారి నీళ్లు. కళ్ళముందు ధరలు చుక్కల్ని తాకుతూ సీసా నీళ్లు. "వొద్దురా.."నాలుకతోనే పెదవుల్ని తడి చేసుకున్నా. అక్కన్నించి టాటా మేజిక్ లో భద్రాచలానికి ఓ డెబ్భై కిలోమీటర్లు ప్రయాణం. టాటా మేజిక్ ఎక్కి కూచున్నాక "ఒరేయ్ శీను.. మనం  తింగరి నా యాళ్ళం, టిఫినులు బోయినాలు పెట్టునోళ్లు మంచి నీళ్లు ఇస్తారనే యివరం లేక పెద్ద పుడింగుల్లా వాటర్ బాటిల్ కోనేసాం. అది సరే.. లాంచీ లో అన్నీ నీళ్లు ఉండగా మళ్ళీ మన బాటిల్ కొట్టేసిన తింగరి నా కొడుకు ఎవడ్రా " మెల్లగా గుండె భారాన్ని దించుకుంటా పెకెత్తున్న నవ్వేస్తా అన్నాన్నేను. ఆడు మెల్లగా నవ్వి "ఆడేం తింగరి నా కొడుకు కాదురా .. ఇక్కడనుంచి మనం ఇంకా చాలా దూరం ఎల్లాలి. చాలా దూరం వరకూ ఊళ్లే తగలవు.  చుక్క మంచి నీళ్లు  కావాలన్న చచ్చినట్టు భద్రాచలం వరకూ ఆగాల్సిందే. ఈ ఆటో వోడు ఇంకెక్కడా ఆటో ఆపడు. " అన్నాడు తాపీగా. అబ్బా.. మళ్ళీ చచ్చింది గొర్రె. మళ్ళీ తింగరోడ్ని అయిపోయాను. మళ్ళీ అవమానం.  నేను గోదారోడ్ని అయుండి గోదాట్లో ప్రయాణం చేస్తా కళ్ళ ముందు అన్ని నీళ్లు ఉండి కూడా ఒక కార్పొరేట్ మంచి నీళ్ల బాటిల్ ముందు తలొంచుకోవాల్సిరావడం నిజం గా అవమానమే. మళ్ళీ గుండె బరువెక్కింది. 😊ఇన్ని రోజులైనా బరువు అలాగే ఉంది.హైదరాబాద్ లో  వాటర్ బాటిల్ చూసినప్పుడల్లా నా గుండె కలుక్కుమంటుంది. 😂😂.