భోగిమంట- కథ (సాక్షి ఫన్ డే )

సంక్రాంతికి సొంతూరు అమలాపురం బయలుదేరాము హైదరాబాద్ నుండి. కూకట్ పల్లి బస్టాప్ లో నిలబడ్డాం బస్సుకోసం.పండగ సందడిని పొట్లం కట్టుకుని నింగికి దూసుకుపోతున్న తారాజువ్వలా పొగలు కక్కుకుంటూ దూసుకుపోతున్నాయి ట్రావెల్స్ బస్సులు.విండోల్లోనుండి బయటకి చూస్తున్న ప్యాసింజర్ల కళ్ళల్లో ఆనందాల భోగిమంటలు!అలా చూస్తూ ఉండగానే కీచుమని శబ్దం చేస్తూ సడెన్ ఆగిందో బస్సు.బస్సు కింద చక్రాలకి కాస్త దూరంలో ఓ బక్కచిక్కిన ముసిలి మనిషి.చావునుండి కొంచెంలో తప్పించుకున్నాడు.మేం ఉలిక్కిపడి తేరుకొనేలోపే బస్సు చుట్టూ మూగేశారు జనం.ట్రాఫిక్ జామ్ అయిపోయింది. అందరితో బాటే మెల్లగా అక్కడికి వెళ్ళాన్నేను.బిచ్చగాడిలా ఉన్నాడు ఆ మనిషి.మురికి పట్టి చివికిపోయిన బట్టలు.నెరిసిపోయి పిచ్చిక గూడులా పెరిగిపోయిన జుట్టూ,గెడ్డం.ఏమీ అర్ధంకానట్టు చుట్టూ చేరిన జనాల్ని పిచ్చి చూపులు చూస్తున్నాడు.ఆ గెడ్డం వాలకం చూస్తుంటే అచ్చు మా చిన్నప్పుడు మాఊరి కోదండ రాములోరి గుడెనకాల ఉండే 'డెక్కలోడు'లానే ఉన్నాడు ఆ మనిషి.ఇలాంటోళ్లని చూసినప్పుడల్లా అప్పటి మాఊరి 'డెక్కలోడే' గుర్తొస్తాడు నాకు ఎందుకనో! ఆ ముసిలాయనకి మోచేతి దగ్గర చీరుకుపోయి రక్తం కారుతుంది. పక్కకి తీసుకుపోయి కూర్చో బెట్టి మంచినీళ్లు పట్టించారు జనం. మోచేతికి ఏదో గుడ్డ కట్టేరు.అతడు కొంచెం తేరుకున్నాక కొన్ని సానుభూతి నిట్టూర్పులు విడిచి,అతడ్ని అక్కడే వదిలేసి ఎవరి మానాన వాలెళ్ళిపోయారు. "బతికిపోయిండు బిడ్డ.ఈ భూమ్మీద జరన్ని నూకలున్నట్టున్నై !"అంటూ గొణుక్కుంటూ మా ముందు నుండి వెళ్లిపోయాడా సెంటర్లో మనిషి. "అదిగో..రోడ్డవతలున్న ఆ షాపింగ్ మాల్ ఒకప్పుడు ఆడిదే.అప్పులైపోయి అమ్మేశాడు.దివాళా తీసేక పెళ్ళాం బిడ్డలు కూడా వదిలేశారు.పిచ్చోడయిపోయాడు పాపం!"ఆ పక్కనున్న ఆయనకి చెబుతున్నాడు ఇంకో ఆసామీ.ఇంతలో మేము ఎక్కాల్సిన బస్సు వొచ్చింది. 'ఒకప్పుడు బాగా బతికిన మనిషిప్పుడు అప్పులు పాలై పిచ్చాడెందుకయిపోయాడో !'అనుకుంటూ భారంగా బస్సెక్కాను. జనాలతో బరువెక్కిన బస్సు మెల్లగా కదిలింది.బరువెక్కిన గుండెతో ఆ బస్సులో ఆలోచనలో కూరుకుపోతూ నేను!

 **** ***** 

ఊరొచ్చి రెండ్రోజులైంది.తెల్లారితే భోగి !సాయం సంధ్య వేళ. వాకిళ్ళలో కళ్ళాపి జల్లి ముగ్గులేస్తున్నారు ఆడోళ్ళు. ఆ ముగ్గులకి రంగులద్దుతున్నారు ఆడపిల్లలు. పిడికెడు డబ్బుల్తో బజారుకెళ్లి,దోసెడు పండగ సరుకులు తెచ్చి అరుగులు మీద ఈసురో మని కూలబడుతున్నారు మొగోళ్ళు. చీకటి చిక్కబడుతుంటే భోగి దుంగల కోసం గుడి సెంటర్లో జమవుతున్నారు కుర్రోళ్ళు. పద్దెనిమిదేళ్ల క్రితం నేను ఊరొదిలి హైదరాబాద్ వెళ్ళిపోయాక చాలా సార్లు ఊరొచ్చినా,సంక్రాంతి పండక్కి రావడం ఇదే తొలిసారి. ఊళ్ళో పండక్కి ఇంతకముందు ఉన్న సందడి లేదు.హరిదాసుల సంకీర్తనలు లేవు.గంగిరెద్దుల గణగణ గంటల చప్పుడూ లేదు. కొత్త అల్లుళ్ళ అలికిడి,పుట్టింటికి వొచ్చిన ఆడపడుచుల సందడి అసలే లేదు.వీధి అరుగుమీద కూర్చుని వీధిలోకి తొంగి చూస్తుంటే ఐదేళ్ల మా తమ్ముడి కూతురు భోగిదండ తీసుకొచ్చి"పెద్దా !చూడు నా దంద ఎంత పెద్దగుందో! "అంది వయ్యారంగా కళ్ళు తిప్పుతూ.దాని హైటులో సగం ఉందది. అప్పట్లో భోగిదండలు గుచ్చడం అంటే ఒక పెద్ద సంబరం మాకు.సంక్రాంతి నెల పడితే చాలు,పిల్లకాయలం అందరూ పొలాల్లో దొరికే ఆవుపేడ కోసం తెగ కుస్తీలు పట్టేవాళ్ళం. పోటీలు పడి పొలాల్లో నుండి తెచ్చిన పేడని నీళ్లతో కలిపి చిన్నచిన్న ఉండలుగా చేసి భోగి పిడకలుగా కొబ్బరి చెట్లకు కొట్టేవాళ్ళం. అవి ఎండే వరకూ పొద్దున్నే లేచి వాటి దగ్గరకి పోయి ఎండినాయో లేవోనని వొత్తి చూడటం రోజువారీ పని అయిపోయేది మాకు. భోగిపిడకలు అన్నీ ఎండినా పిడకల్లో కాస్త పెద్దవైన అమ్మణం ముద్ద,అరటిపండు ఎండే సరికి కొంచె ఎక్కువ రోజులే పట్టేవి. అలా ఎండిన భోగిపిడకల్ని దబ్బనంతో పురికొసలోకి లాగి దండ కట్టాక అది ఎంత ఎత్తుందో చూసుకుని మురిసిపోవడం,వీధిలోకి తెచ్చి "చూశావా.. నా గోపిడకల దండ ఎంత పొడుగుందో!"అంటూ గొప్పలు పోవడం ఎంత సరదాగా ఉండేదో! అప్పట్లో భోగిదండలంటే నాలుగైదు అడుగులకంటే తక్కువ ఉండేవి కావు.భోగి మంటైతే గుడి గోపురాన్ని తాకేటట్టు పైకి లేచేది. **** **** కొంచెం చీకటి చిక్కబడ్డాక,తమ్ముడూ నేను మెల్లగా అడుగులేసుకుంటూ గుడి సెంటర్ లోకి వెళ్ళేము. నాకంటే పెద్దోళ్ళు,నాతో బాటే పుట్టిపెరిగిన నడి వయసున్నోళ్లు నవ్వుతూ పలరించేరు.నేను హైదరాబాద్ వెళ్ళిపోయాక పుట్టి పెద్దైన కుర్రోళ్ళు నన్ను చూసి చూడనట్టే గమ్మున ఉండిపోయారు. అప్పుడు అర్ధమైంది నాకు,పొట్టకూటి కోసం ఊరిని వదిలేసి టౌన్ కి వెళ్లిపోయిన నన్ను ఇంకొన్నాళ్లయితే ఊరే వదిలేస్తుందని!! "ఏంట్రా ఇంకేం దుంగలు కొట్టుకురాలేదా?యిప్పుడెళ్ళి యెప్పుడుకి ఏత్తార్రా గోమంట?!"అంటూ కుర్రాళ్ళని గదమాయించాడు నా వయసున్న జనార్ధనం. "ఎంతన్నయ్యా..నల్లా నాయుడు గారి పొలంలో ఎప్పుడో కొట్టేసిన కొబ్బరి దుంగలున్నాయి.బాబులుకాపు గారి దిబ్బ మీద ఎండిపోయిన తాటి పట్టెలున్నాయి.ఆటి మద్దిలోకి ఇదిగో మన గుడి ఎనకాల 'కేతా దత్తుడు' గారి డొక్కల గూడూ!" అంటా కిసుక్కున్న నవ్వేశాడు పద్దినిమిదేళ్ళ కుర్రాడు. "ఎండిపోయి చెదట్టేసిన దుంగలు ఎంతకాలం మండతాయేహే!తెల్లారగట్లేస్తే,తెల్లగా వెలుగు రాకుండానే పుసుక్కుమంటాయా పుల్లలు. కొంచెం సేవున్న కర్రలైతే పండగ మూడ్రోజులైనా భగభగలాడతాది మంట"అంటా పెదవి విరిచేడు జనార్ధనం. కుర్రోళ్ళు గమ్మునుండిపోయారు.నేను అప్పుడే రాములోరి గుడి వెనకున్న డొక్కల గూడుకేసి చూశాను. అక్కడే ఉండేది 'డెక్కలోడు'గుడిసె.భోగిమంట కోసం ఆ పక్కనే వేసేవోళ్ళం కాలవ గట్టుమీద నుండి కొట్టుకొచ్చిన బుడ్డముడిసె డొంకల్ని.సంక్రాంతి నెల మొదలు పెట్టినప్పటినుండి సాయంత్రాలు బడి నుండి వొచ్చాక మా మొగ పిల్లలందరికీ కాలవ గట్టుమీదున్న డొంకల్ని కొట్టుకురావడమే పని. పండగ నాటికి అవి ఎండిపోయి ఎంతటి పచ్చి కర్రనైనా పట పటలాడించి మట్టిలో కలిపేసేవి. అదంతా ఒక ఎత్తైతే భోగి ముందు రాత్రి అయితే మాత్రం మేము,మాకంటే కొంచెం పెద్దవయసున్న కుర్రాళ్ళు పడే కష్టం మామూలు కష్టమైతే కాదు.సలసల మరిగే రక్తంతో కొండల్ని సైతం పిండి చేసే వయసది.కుర్రాళ్లతో బాటు ఇంకొంత మంది పెద్దోళ్ళు కూడా జతయ్యేవారు.వాళ్ళతో బాటే మా పిల్ల బ్యాచ్. మొత్తం కలిసి ఓ పదిహేను ఇరవై మందికి తక్కువ కాకుండా ఉండేవాళ్ళం.అలా చీకటిని,రాత్రి కళ్ళకి కాటుకలా దిద్దుకోగానే లంక మీదకి లంఖించిన వానరమూకలా అందరం కలిసి కాల్వగట్టు మీదకి దండెత్తేవాళ్ళం.కాలువ వారగా గట్టు మీద ఏపుగా పెరిగిన మామిడి,నేరేడు,రావి,చింత కొమ్మల్ని కొట్టుకొచ్చేవాళ్ళం. నలుగురు ఐదుగురు పెద్దోళ్ళు కలిపి మొస్తే గానీ లేచేవి కావవి. మాక్కూడా ఒళ్ళు పులిసి పుండై పోయేది అవి మోస్తుంటే! కాల్వగట్టు మీద చెట్లని నరకడం అయిపోయాక తాపీగా పొలాల్లో ఎప్పుడో పడిపోయి ఎండినపోయిన కొబ్బరి,తాటి దుంగల్ని పోగేసేవాళ్ళం.అక్కడక్కడా పొలాల్లో పాకల్లో నిలవబెట్టిన సేవ కర్రల్ని కూడా కొంచెం కొంచెంగా హాంఫట్ చేశేసేవాళ్ళం. కష్టం చేస్తూనే,అర్ధరాత్రి పూట మధ్యలో ఆకలేస్తే పొలాల్లోని కొబ్బరిచెట్ల నుండి కొబ్బరికాయల్ని దింపే వాళ్ళం.ముందుగానే కోంటోళ్ల(కోమటి) వెంకన్నగారి కొట్లోనుండి తెచ్చి పెట్టుకున్న బెల్లమూ,ఆ కొబ్బరికోరు కలిపి కొబ్బరిలౌజు చేసుకునేవాళ్ళం.ఆకలి కడుపుతో వేడివేడిగా పొగలు కక్కుతున్న తియ్యటి కొబ్బరిలౌజుని అరిటాకుల్లో వొడ్డించుకుని ఉఫ్ ఉఫ్ మని ఊదుకుంటా నోళ్లు చప్పరించుకుంటూ తింటా ఉంటే ఆ మజానే వేరు.కడుపులు నిండిపోయాక రాములోరిగుడి ముందర పోగేసిన దుంగల్ని చదరంగా ఒకదానిమీద ఒకటి పేర్చే వాళ్ళం. వాటి మధ్యలో బొక్కా భీమరాజు గారి గడ్డిమేటులో నుండి నొల్లుకొచ్చిన వొట్టిగడ్డి,ఎండిపోయిన బుడ్డముడిసె కొమ్మల్ని దూర్చి తెల్లారుఝామున తెల్లగా వెలుగు రాకుండానే భోగిమంటని ముట్టించే వాళ్ళం.గుడి గోపురాన్ని తాకేట్టు లేచేది భోగిమంట. మంట ముట్టించి పెద్దోళ్ళు ఇళ్లకెళ్లిపోయాక పిల్ల రాక్షసులమంతా వెలుగొచ్చేలోపు ఏంచేయాలో తోచక ఆ మసక వెల్తుర్లోనే 'డెక్కలోడు'గుడిసె మీద సరదాగా రాళ్ళేసేవాళ్ళం. గుడిసె మీద ఆకుల్ని లాగి తెగ అల్లరి చేసేవాళ్ళం. అప్పుడు మొదలయ్యేది అసలు మజా! 'డెక్కలోడు'బయటకొచ్చి మమ్మల్ని నానా బూతులు తిట్టేవాడు. ఆడి కంటికి కనపడకుండా గుడి పక్కకి పోయి దాక్కునేవాళ్ళం. చప్పుడు చేయకుండా నవ్వుకునే వాళ్ళం.మళ్ళీ మళ్ళీ రాళ్ళేసి ఏడ్పించేవాళ్ళం.మంచో చెడో తెలియని ఆకతాయి వయసది. ఆ రోజొక్కటే అదోరకమైన ఆటవిడుపు మాకు.మిగిలిన రోజుల్లో ఆడి జోలికెళ్ళేవాళ్ళం కాదు.ఆడు మా జోలికొచ్చేవాడు కాదు. ఆ రోజులు వేరే!ఆ మనుషులూ వేరే!!ఇప్పుడా'డెక్కలోడు'లేడు. గుడిగోపురాన్ని తాకేటట్టు భోగి మంటలు లేవు.ఉత్సాహంతో ఊరకలేసే కుర్రోళ్ళు లేరు.తెల్లార్లూ ముగ్గులు పెట్టి మురిసి పోయే ఆడపిల్లలు లేరు. నిజం చెప్పాలంటే అసలు పండగ పండగలానే లేదు. నాకు ఊహ తెలిసేటప్పటికి 'డెక్కలోడు'మా రాములగుడి వెనకాల చిన్న తాటాకు పాకలో ఉండేవోడు.తోడుగా వాళ్ళతమ్ముడు నర్సయ్య కూడా ఉండేటోడు.'డెక్కలోడు' చూడ్డానికి కొంచెం చిత్రీ పట్టిన నల్ల తుమ్మదుంగలా దిట్టంగా ఉంటే,నర్సయ్య చూడ్డానికి ముళ్ల కంచెలు మీద రంగెలిసిపోయిన పాత నూలు చీర ఆరేసినట్టు,దుమ్ములు బయటకి పొడుచుకొచ్చి బక్క పలుచగా ఉండేవోడు. వింటి తాడుని బిగించడానికి వొంచిన విల్లులా కాస్త వొంగి ఉండే ఆ మనిషెప్పుడూ దగ్గుతూనే ఉండేవోడు ఎందుకనో! రోజులోఎప్పుడైనా ఒక్కసారి ఊతకర్ర ఆసరా చేసుకుని గుడెసెలో నుండి బయటికొచ్చేవాడు.ఒక మారు పాక చుట్టూ తిరిగి కాసేపు పాక బయటే నిలబడి ఆనక లోపలికెళ్ళి పడుకునేవాడు. 'డెక్కలోడు'మాత్రం తెల్లారితే కర్ర పోటు వేసుకుంటూ ఊరిమీద పడేవోడు.ఎవరో వొకరు పెట్టే గంజన్నమో,కాసిన్ని పచ్చడి మెతుకులో తెచ్చుకుని తమ్ముడికి కాసింత పెట్టి తనూ కాస్త తినేవోడు. ఆనక గుడిసె ముందు కూర్చుని తెగిపోయిన చెప్పుల్ని సూది దారంతో కుట్టుకుంటూనో,ఊడిపోయిన తడికలకి కట్టడానికి కొబ్బరాకుల చాప అల్లుకుంటూనో కూర్చునేవాడు.అప్పుడప్పుడు మోకాళ్ళ దగ్గర ఏదో ఆకుపసరు పూసుకుని గుడ్డతో కట్టు కట్టుకునేవాడు కానీ మేము అడిగితే మాత్రం అదేంటో చెప్పేవాడు కాదు.ఊళ్ళో అడుక్కోవడానికి తప్ప ఊరి జనాలతో పెద్దగా మాట్లాడని ఆ మనిషి పని చేస్తూనే తనలో తానే ఏదో గొణుక్కునేవాడు.ఎవరికీ అర్ధమయ్యేది కాదు ఆ గొణుగుడు! 

** **

 కుర్రాళ్ళు దుంగలకి కెళ్తుంటే 'ఓరేయ్!ఆ రైతు గారి దొరబాబు పొలంలో ఏలు కూడా ఎట్టకండి.మళ్ళీ కేసులు అయి అంటే ఎవడు పడతాడు ఎదవ సంత !"అని వెనక నుండే గట్టిగా కేకేశాడు జనార్ధనం. "ఏంటీ కేసా?!"కళ్లింత చేసుకుని అడిగేను. "అవున్రా.. కేసే పోలీస్ కేసు!పోయినేడాది చీకట్లో ఆనవాళ్లు తెలీక ఆడి పొలంలో టేకు దుంగనెత్తుకొచ్చేశారు ఈళ్ళు.ఆడు ఒక్కటే ఏడుపు.పోలీస్ కేసు పెట్టేడు.కుర్రాళ్లెవ్వరూ ఊళ్ళో లేరు పోయినేడాది పండక్కి!"అని చిన్నగా నిట్టూర్చాడు జనార్ధనం. 'అలాగైతే డెక్కలోడు ఎన్ని కేసులు పెట్టాలిరా మన మీద! ఇంటి మీద ఆకుల్ని లాగేసి,రాళ్లిసిరేసి డెక్కలోడ్ని,ఆళ్ల తమ్ముడు నరసయ్యని ఎంత విసిగించేసే వాళ్ళం!అప్పట్లో భోగి పండక్కి మనం ఏం అల్లరి పని చేసినా పొలాల్లో రైతులు కూడా చూసి చూడనట్టే ఉండేవారే తప్ప ఏనాడైనా పల్లెత్తు మాటనేవారా మనల్ని?!.ఇలాంటి కేసులవి ఎప్పుడైనా చూశామా మన చిన్నతనంలో!ఎంతైనా మాయామర్మం ఎరగని రోజులురా అవి"అన్నాన్నేను. "నిజమేరా"అంటూ చిన్నగా నిట్టూర్చాడు జనార్ధనం. అప్పటికే జనార్ధనం చెప్పిన మాటలకి తలాడిస్తూ,కుర్రాళ్లంతా భోగి దుంగల కోసం,కత్తీ కటార్లతో చీకట్లో కలిసిపోయారు.తమ్ముడు కూడా వాళ్ళతో బాటే కలిశెల్లేడు. కుర్రోళ్లంతా అటెళ్లగానే నేను ఇంటికొచ్చి అన్నం వడ్డిస్తున్న అమ్మని అడిగేను. "అమ్మా !డెక్కలోడోళ్ళు అసలు పెళ్లి చేసుకోలేదా?!"అని. నా ఊహ తెలిశాక ఆడి గుడిసెలో ఒక్క ఆడమనిషిని కూడా చూడలేదు నేను.అమ్మ భారంగా నిట్టూర్చింది. "అవ్వకేం...అదంతా ఒక పెద్ద కథలే నాయనా!"అని చెప్పడానికి రెడీ అయ్యింది. "ఆడి కథంతా నీకేం తెలుసుగానీ,నేను చెప్తాను ముందు నువ్వు అన్నం తినేసి రారా పెద్దోడా!"అంటా లంక పొగాకు చుట్టని నోట్లో పెట్టుకుంటా గతజ్ఞాపకాల్లోకి ఎల్లిపోయాడు నాన్న.అన్నం తినేశాక నాన్న పక్కన కూర్చున్నాను.నాన్న చెప్పడం మెదలెట్టాడు. "అది పంతొమ్మిదివొందల ఎనభైల్లో తుఫాన్రా పెద్దోడా.నేను పుట్టి పెరిగాక అలాంటి తుఫాను చూళ్ళేదు ఎప్పుడూ! ఇళ్ల పైన తాటాకు కొప్పుల గాల్లోకి లేచిపోయాయి. కొబ్బరి చెట్లు కూకటి వేళ్ళతో నేలకి వొరిగిపోయి అరటితోటలన్నీ కచ్చా పచ్చా అయిపోయాయి.పొలాల్లో పాకలు కూలిపోతే గేదెల్ని తోలుకొద్దారని వానకి తడవకుండా నెత్తి మీదనుండి గోనే పట్టాలు కప్పుకుని మీ పెద్దబాబు,నేను పొలం దారిగట్టు అట్టుకుని ఎల్తుంటే 'గుయ్యో' మని ఒకటే గాలి వర్షమూ.దారికి అడ్డంగా పడిపోయిన చెట్లూ,కట్లు తెగిపోయిన బోదె గట్లు!ఎలాగోలా ప్రాణాల్ని అరచేతిలో పెట్టుకుని గేదెల్ని తోలుకొచ్చి లాకు మొండిలో ఉన్న గవర్నమెంటోళ్ళ షెడ్డుల్లో కట్టేసి వొత్తుంటే,మన ఇంటికొచ్చే పుంత దారిలో ఉన్న ముత్తాతల కాలంనాటి రావి చెట్టు దారికడ్డంగా పడిపోయింది. అప్పుడే అనుకున్నాను,మీ తాతోళ్లు ఉమ్మట్లో ఉన్నప్పుడు కట్టిన ఐదు పోర్షన్ల మట్టి అరుగుల తాటాకిళ్లు మట్టిలో కలిసిపోయి వుంటాదని!ఆదరాబాదరాగా పరిగెత్తుకొచ్చి గుడిసెంటర్లో నుండి ఆ ఇంటి వైపు సూత్తే గోడలు కూలిపోయి,ఆ పైన తాటాకుల కొప్పు దబ్బిడి పడిపోయి కనిపించిందా మట్టిఇల్లు.నాలుగు కుటుంబాల జనం పిల్లా పీచు మొత్తం కలిపి పదిహేను మంది దాకా ఉండేవాళ్ళం ఆ ఇంట్లో ! అప్పటికి నీకు మూడో యేడు.మీ పెద్ద బాబుకి నాకు గూండాగిపోయినట్టపించింది.ఇంటి ముందు నిలబడి మేమిద్దరం నెత్తి నోరు బాదుకుంటే లోపలనుండి కిక్కురు మనలేదు ఒక్కరూ! అప్పుడు ఇనిపించింది రాములోరి గుడెనకాల ఉండే గోవిందరాజుల ఇంట్లోనుండి పొలికేక. "ఓరేయ్ సత్తెం..మీ వోళ్ళంతా మా ఇంట్లోనే ఉన్నారే హే! బేగి ఇటొచ్చేయండి.మీ వాకట్లో ఆ గంగాబోండాల చెట్టు పిచ్చెక్కినట్టు ఊగుతావుంది!"అంటా గట్టిగా కేకేశాడు గోవిందరాజులు. అప్పుడు ప్రాణం లేచొచ్చింది మాకు.గబగబా గుడెనకాల ఉన్న ఆడింటికి ఎల్తే ఇంటినిండా బిలబిల్లాడతా ఉన్నారు మన పాలెం జనం. పాలెం మొత్తానికి ఆడిది,దూళ్ల యాపారం చేసే బుల్రాజుది మాత్రమే సిమెంటు గోడలున్న బంగాళాపెంకుటిళ్లు.తుఫానుకి పెంకులు కొన్ని పైకి లేచిపోయినా ఇళ్లు రెండూ మాత్రం నిట్రాడుల్లా అలాగే నిలబడిపోయాయి.ఆ మర్నాటికి తుఫాన్ ఎలిసిపోయింది గానీ ఊరు మాత్రం ఇంచుమించుగా కుప్పకూలిపోయింది. తుఫాన్ కి పడిపోయిన ఇళ్ళని నిలబెట్టుకునే దాకా ఆ రాములోరి గుడి అరుగు,ఆ రెండు పెంకిటిళ్లే ఆసరా అయ్యేయి పాలెం జనాలకి.గోవింద రోజులైతే గాదెలో ధాన్యం తియ్యించి మూడు రోజుల పాటు,రెండు పూట్ల బోయినాల ఏర్పాట్లు అయి దగ్గరుండి తానే చేయించేవోడు.ఆళ్లావిడ కనకలక్ష్మి అయితే పిల్లలకి కావాల్సిన పాలు,నీళ్ల ఏర్పాట్లు సూసుకునేది.ఊళ్ళో జనం చేతులెత్తి మొక్కేవాళ్ళు ఆళ్ళిద్దరికి.గోవిందరాజులుకి ఇష్టముండేవి కావు ఆ పొగడ్తలు.కష్టం లో ఉన్నోడికి పావలా రూపాయి సాయం చేసేవోడు. తిరిగిస్తే తీసుకునేవోడు లేదంటే లేదు.గోవిందరాజులుకి ఐదెకరాల కొబ్బరితోట మూడెకరాల ఊడ్పుచేను ఉండేది.మన పాలెంలో అప్పట్లో కాస్తొకూస్తో డబ్బున్నవోడు కూడా ఆడే.యెగసాయంతో బాటే అంబాజీపేట సంతలో కొబ్బరికాయ ఏపారం చేసేవోడు ఆ మనిషి. చేతినిండా బోలెడు డబ్బు,చేతికి నాలుగు ఉంగరాలు.మెళ్ళో పులిగోరు గొలుసు.మనిషి నల్లగా ఉన్నా,కళ అయిన మొఖంతో టేకుదుంగలా పిటపిటలాడే చెయ్యెత్తరి విగ్రహం. చెబితే నమ్మవుగానీ పెద్దోడా!తుఫాన్ కి కొబ్బరితోటలు దెబ్బ తినేశాక కొబ్బరికాయ రేటు అమాంతంగా పెరిగిపోయింది. ఆ దెబ్బతో గోవిందరాజులు తుఫాన్ కి ముందు అటకమీద,పొలంలో పెంకుటిశాలలో నిలవ గట్టిన కొబ్బరికాయకి మంచి రేటొచ్చింది. ఆ మిగులు డబ్బుతోనే ఆ టైమ్ లో ఆ పక్కనే ఉన్న బండార్లంకలో చిన్నగా బట్టలషాపు కూడా తెరిచేడు.కొన్నాళ్ళకి ఆ షాపు పెద్దదైంది.ఎప్పుడూ నలుగురైదుగురు పనోళ్ళు ఉండేవారు షాపులో.అదే కాకుండా కొద్దోగొప్పో డబ్బులు అనపర్తి రెడ్ల దగ్గర తక్కువ వడ్డీకి తెచ్చి బయట జనాల ఇచ్చి వడ్డీ యాపారం కూడా మొదలెట్టాడు.ద్వారపూడి,బెజవాడ సంతల కెళ్లి టోకుధరల్లో బట్టలు తెచ్చి బండార్లంక షాపులో అమ్మేవోడు. అలా బట్టల కోసం గోవిందరాజులు ద్వారపూడి సంతకెళ్లినప్పుడు జరిగిందో విచిత్రం!! ఎవరో భోగమోళ్ళ పిల్లంట.ఒక రోజు ఇంటికి తీసుకొచ్చేడు. దారి తప్పిపోయి బెదిరిచూపులు చూత్తుంటే ఆ బాధ చూళ్లేక ఇంటికి తీసుకొచ్చేనని ఊళ్ళో జనాలకి చెప్పేడు.ఆ పిల్లకి ఓ పాతికదాతుంటది వయసు.పాల నురుగ తెలుపు.గోవింద రాజులాగానే చెయ్యెత్తరి మనిషి.కళ అయిన మొఖమూ.ఊళ్ళో కుర్రోళ్ళంతా గుడి సెంటర్లోనే తిరిగేవారెప్పుడూ,ఆ పిల్ల కళ్ళల్లో పడాలని! పగలల్లా ఇంట్లో నుండి బయటకొచ్చేది కాదు ఆ పిల్ల. రాత్రిళ్ళు మాత్రం అరుగు మీద పడకకూర్చీలో కూర్చుని వయ్యారంగా కాళ్ళు ఊపతా ఉండేది.బాగా చీకటి పడ్డాక ఆ ఇంటి ముందునుండి ఎల్తే మొఖానికి గుప్పున కొట్టేది సన్నజాజుల అత్తరువాసన! ఆ పిల్లొచ్చిన కాన్నించి రోజూ గొడవే గోవిందరాజులు ఇంట్లో. కనకలక్ష్మి చాలా కాలం ఓపిక పట్టింది చాన్నాళ్లు! అలా గొడవ పడిపడీ కొన్నాళ్ళకి విసుగొచ్చి ఓరోజు తెల్లారగట్ల చెప్పాపెట్టకుండా పెట్టేబేడా సర్దుకుని పుట్టింటికెళ్ళిపోయింది.అలా ఎళ్లిన మనిషి మళ్ళీ రాలేదు ఊళ్లోకి.కనకలక్ష్మి ఎల్లిపోయాక ఆ భోగమోళ్ళ పిల్లతోనే ఉండేవాడు గోవిందరాజులు. అంతకుముందెప్పుడూ మందలవాటు లేని గోవిందరాజులకి మెల్లగా మందు అలవాటైంది.ఆ పిల్లక్కూడా మందు అలవాటు చేసేడు. మందు తాగాక ఆళ్ళిద్దరూ కాసేపు సరసాలాడుకుని,నిషా బాగా తలకెక్కాక జుట్టూ జుట్టు పట్టుకుని కొట్టుకు సచ్చేవోళ్ళు. కనకలక్ష్మి ఉండగా చీమ కూడా చిటుక్కుమనని ఆ కొంపలో,ప్రతీ రోజూ చీకటి పడితే చాలు అంబాజీపేట 'దూళ్లసంత' అయిపోయేది ఆ ఇల్లు. గోవిందరాజులు మెల్లగా 'గురివింద రాజ'యిపోయాడు. పగలు రాత్రి లేకుండా తాగడం మొదలెట్టేసాడు.ఏపారాలు చేతికిందున్న కుర్రోళ్ళకి అప్పగించేసాడు.ఆ దెబ్బకి యేపారలు ఏటి పాలైపోయాయి.గోవిందరాజుల్ని లోకువ కట్టేసి వడ్డీకి డబ్బులు తీసుకున్న జనాలు మెల్లగా ఎదురు తిరిగి బాకీలు ఎగ్గొట్టేశారు. అనపర్తి రెడ్లు గోవిందరాజుల జుట్టు పట్టుకున్నారు.నిల్వ పెట్టిన కొబ్బరికాయ రేటు ఢమాల్ మని పడిపోయి బోలెడు నష్టమొచ్చేసింది. బట్టలేపారం మట్టికొట్టుకుపోయి అప్పుల్ని మిగిల్చింది. ఒకప్పుడు చానా గొప్పగా బతికిన గోవిందరాజులు ఎక్కడో ఏసిన తప్పటడుగే చివరాఖరికి ఆడ్ని నడి వీధిలో కట్టు బట్టల్తో నిలబెట్టేసింది.అప్పుల్ని తీర్చడానికి ఉప్పుకీ,ఊరగాయకి పొలాలు అమ్మేశాడు.అమ్మేసిన డబ్బుల్తో ఉన్న బాకీల్ని తీర్చేసి,ఉన్నంతలో ఎలాగోలా బతుకుదామనుకునే మనిషికి ఇంకో షాకు తగిలింది. ఈడితో లాభం లేదనుకుందేమో ఇంట్లో కొద్దోగొప్పో ఉన్న నగానట్రా పట్టుకుని ఆ భోగమోళ్ళ పిల్ల రాత్రికి రాత్రే ఎక్కడికో చెక్కేసింది. ఆ పిల్ల ఎల్లిపోయాక గోవింద రాజులు మరింత పిచ్చోడై పోయేడు.మళ్ళీ అయినకాడికి అప్పులు చేసి తాగేసి చివరాఖరికి కష్టకాలమప్పుడు పది మందికి నీడనిచ్చిన ఆ బంగాళాపెంకుటిళ్లు ని కూడా అమ్మేశాడు.ఆ భోగమోళ్ళ పిల్ల అలా ఎల్లిపోయిన కొన్నాళ్ళకి ఆళ్ల పెద్దోళ్ళొచ్చేరు.ఎంక్వయిరీ చెత్తే ఇక్కడే ఉందని తెలిసి వచ్చేరంట.ఆల్లొచ్చేసరికి ఆ పిల్ల లేకపోయేసరికి 'పిల్లని ఏం చేశావో చెప్పమని' చెప్పి గోవింద రాజుల్ని మెత్తగా చిదగ్గొట్టేసి,కాళ్ళు రెండూ ఇరగ్గొట్టేసారు ఆళ్ళు.ఊరోళ్లు అడ్డు ఎలితే 'ఆళ్ల పిల్లని చంపేశారని' ఊరోళ్లందరి మీద పోలీస్ కేసు పెడతామని బెదిరించారు. ఆ ఇరిగిపోయిన ఆ కాళ్ళకి అక్కడా ఇక్కడా ఏవో కట్లు ఎయిస్తే కాళ్ళు రెండూ అతుక్కున్నాయి కానీ ఆటి వొంకర మాత్రం ఆడు సచ్చేవరకూ పోలేదురా పెద్దోడా!"నాన్న చెప్పడం ఆపి ఓ సారి గుండెల నిండా గాలి పీల్చుకుని వొదిలి ఆరిపోతున్న లంక పొగాకు చుట్టని మళ్ళీ నోట్లో పెట్టుకున్నాడు.ఒక దమ్ము లాగి గుప్పుమని పొగ వదిలాడు. "నాన్న నేను డెక్కలోడు గురించి అడిగితే గోవిందరాజుల కథ చెప్తావేంటి?!"కాస్త అసహనంగా ముఖం చిట్లించాను నేను. నాన్న నా వంక తమాషాగా చూసేడు. "ఆ గోవిందరాజులే నువ్వడిగిన డెక్కలోడు రా!" ఏదో రహస్యం గుట్టు విప్పినట్టు దిలాసాగా నవ్వేడు నాన్న. "మరి ఆళ్ల తమ్ముడు లేడేంటి ఈ కథలో?!"అని ఆరా తీశాను. "అదా!ఆడిదో వెరైటీ కథలే.గోవింద రాజులు చితికిపోకముందు,ఇంకేదో సంపాదించేద్దామని పెళ్లి చేసుకోకుండా రంగం(రంగూన్)ఎళ్లేడు నర్సయ్యగాడు.అక్కడ సంపాదించింన డబ్బంతా తిరుగు ప్రయాణంలో ఓడలోనే పోగొట్టుకుని వొట్టి చేతుల్తో ఐదేళ్ల తరవాత ఊళ్లోకి అడుగెట్టాడు ఆ మనిషి.అప్పటికే ఈ గోవిందరాజులు మొత్తం ఆరిపోయేడు.అసలు అన్నెం చేసాడో చూడని కళ్ళతో అన్న చెప్పిందంతా నిజమేనని నమ్మి, అన్నని ఏమాత్రం తప్పు పట్టలేదు. గోవిందరాజులు చితికి పోవడానికి ఆడోళ్ళే కారణమని బలంగా అనుకున్న ఆడు జీవితాంతం పెళ్లి చేసుకోకుండానే 'బెమ్మసారి'గా ఉండిపోయాడు. బలం ఉన్నంత కాలం చిన్నాచితకా పనులు చేసుకుంటా కాళ్ళు రెండూ ఇరిగిపోయి మంచాన పడ్డ గోవిందరాజుల్ని చూసుకుంటా ఆమ్మేసిన ఆ ఇంట్లోనే అద్దెకి ఉంటా బతికేశాడు నర్సయ్య. కాలం ఎప్పుడూ ఒకేలా ఉండదు కదా పెద్దోడా! కొంచెం వయసు మీద పడ్డాక ఆడిక్కూడా చిన్నప్పుడు నుండి ఉన్న ఉబ్బస రోగం ఉన్నట్టుండి బలంగా తిరగబెట్టేసింది.మంచం పట్టేశాడు ఆ బక్కపల్చటి మనిషి. అప్పుడు తగని తప్పని పరిస్థితిలో 'గోవిందరాజులు' బయటికి రాక తప్పలేదు. అవిటి కాళ్ళకి ఊత కర్రని ఆసరా చేసుకుని డెక్కుకుంటూ ఊరంతా తిరిగేవాడు.మాకందరికి కష్టంలో ఉన్నప్పుడు అన్నం పెట్టి ఆదుకున్న గోవిందరాజులే,తెలిసో తెలియకో ఏసిన తప్పటడుక్కి బతుకు రోడ్డుపాలైపోయి పిడికెడు మెతుకులు కోసం చిప్ప చేతబట్టుకుని డెక్కుకుంటూ ఊరంతా తిరిగేసరికి గతం తెలియని మీలాంటి పిల్లోళ్లందరికీ ఆడు 'డెక్కలోడు'అయ్యాడ్రా!" అంటున్న నాన్న గొంతు గాద్గధికమై కళ్ళల్లో అప్రయత్నంగానే కన్నీళ్లు తిరిగాయి.అమ్మ నాన్న చేతికి మంచి నీళ్ల గ్లాసు అందించింది. "చివరాఖరి దశలో రాబడి అంతగా లేక అద్దె కట్టలేని ఆళ్ళని,ఇల్లు కొనుకున్న బుల్రాజు నిర్ధాక్షిణ్యంగా బయటికి ఈడ్చేస్తే,ఊరోళ్లంతా కలిసి అదిగో ఆ రాములోరి గుడికి,ఆళ్ళింటికి మధ్యలో ఉన్న ఆ కూసింత దేవుడి మాన్యంలో కత్తెరపాక ఏసి కాస్త నీడనిచ్చార్రా. ప్రతీ రోజూ ఊరోlళ్లమంతా ఓ పండో ఫలమో,కాసిన్ని పచ్చడి మెతుకులో ఆళ్ళకి పెట్టి,గోవిందరాజులు బాగున్నప్పుడు చేసిన కొద్దోగొప్పో సాయానికి కొంచెమైనా ఋణం తీర్చుకునేవాళ్ళం పెద్దోడా! గతంలో జరిగినదానికి మనసు విరిగిపోయి కొంచెం మతి చెదిరిపోయి,గతం తలుచుకుంటూ తన గుడిసె ముందే ఏదో గొణుక్కుంటూ ఉండేవోడు ఆ గోవిందరాజులు!అన్నానికి తప్ప ఇంకో మాట కోసం నోరెత్తెని ఆ మనిషి,ఎవరైనా పలకరిస్తే పలికేవోడు లేదంటే లేదు.కష్టమొచ్చినా కన్నీళ్లు వొచ్చినా ఆ అన్నదమ్ములు ఇద్దరే ఒకరికి వొకరు తోడుగా ఉండేవాళ్ళు తప్ప ఇంకొకలికి చెప్పేవాళ్ళు కాదు.చివరాఖరికి చావులో కూడా ఆ ఇద్దరూ కలిసే పోయారు.ఆళ్ళిద్దరూ ఓ శీతాకాలం నాడు ఒకరు తరవాత ఒకరు రెండ్రోజుల తేడాలో సచ్చిపొతే,కర్మ కాండలు అవి ఊరోళ్ళే చేసేరు.ఆళ్ళు పోయాక ఆళ్ల జ్ఞాపకాల్ని మనసులో పెట్టుకుని, ఇదిగో ఇలా అప్పుడప్పుడు తలుచుకోవడం తప్ప ఇంకేం చేయగలం చెప్పు పెద్దోడా?!"అనేసి భారంగా నిట్టూర్చింది అమ్మ.డెక్కలోడి కథ విన్నాక పగిలి పదిముక్కలైన అద్దమైపోయింది మనసు. "మనది పల్లె కాబట్టి బ్రతికుండగా కొంచెం కూడు,గూడు దొరికింది ఆళ్ళకి. మీ హైదరాబాదూ,తమ్ముడోళ్ళు ఉండే వైజాగుల్లో కూడా ఇలాంటోళ్ళు చానా మందే ఉంటారంట కదరా.మరి ఆళ్ళని ఎవరు సూత్తార్రా పెద్దోడా?!" అనడిగేడు నాన్న.నేనేం మాట్లాడకుండా గమ్మునుండిపోయాను.మొన్న బస్సు కింద పడబోయి అదృష్టం కొద్దీ తప్పించుకున్న ముసిలోడే నాకళ్ళ ముందు కదిలేడు. హైదరాబాదూ, వైజాగుల్లోనే అనే కాదు చాలా నగరాల్లో బ్రతికి చెడ్డ ఇలాంటి అభాగ్యులు ఎందరో ఉంటారు.బస్టాపుల్లో, ఫుట్ పాతుల మీద మురికి పట్టి చిరిగిన బట్టలతో తమలో తామే ఏదో గొణుక్కుంటూ సణుక్కుంటూ తిరుగుతూనే ఉంటారు.వీళ్లంతా మనసు విరిగిన మనుషులు.విధి చిన్న చూపు చూసిన నిర్భాగ్యులు.ఏ కాలో,చెయ్యో విరిగితే అతుకుతుందేమో కానీ,మనసు విరిగితే మాత్రం అతుక్కోవడం కష్టం.వాళ్ళల్లో జీవితంలో తెలిసో తెలియకో వేసిన తప్పటడుక్కి బ్రతుకు గాడి తప్పిన వాళ్ళు కొందరైతే,నమ్మిన వాళ్లే నట్టేట ముంచేస్తే మనసు గతి తప్పి పిచ్చోళ్ళయిన వాళ్ళు ఇంకొందరు. అలా మనస్సు విరిగి మతి చెదిరిన మనుషులు ఎందరో నగరం రోడ్ల మీద! ఆకలి వేస్తే చెయ్యి చాసి అడుక్కోడమో,అదీ చేత కాక పోతే డస్ట్ బిన్నుల్లో ఎంగిలి మెతుకుల కోసం వెతుక్కోవడమో తప్ప ఇంకేం చేత కాదు వాళ్ళకి. నాన్న అడిగినట్టు,నగరాల్లో అలాంటి వాళ్ళని ఆదుకునే ఆపన్నహస్తాలు ఎన్ని ఉంటాయో?! అక్కున చేర్చుకునే మహానుభావులు ఎంతమంది ఉంటారో?!! నిద్రపోదామని మంచం మీదైతే నడుం వాల్చాను గానీ కంటిమీదకి కునుకు మాత్రం రాలేదు నాకు.అమ్మా నానోళ్లు చెప్పిన గోవిందరాజుల ' కథ విన్నాక,తెల్లారితే రాములోరి గుడి ముందు వేయాల్సిన 'భోగిమంట'నాగుండెలోనే వేసినట్టు గుండెంతా భగభగలాడతా ఉంది. ఆ మంట ఎప్పటికి చల్లారేనో!ఏమీ చేస్తే నగరాల్లో 'డెక్కలోడు' 'నర్సయ్య' లాంటి ఎందరో అభాగ్యుల బ్రతుకుల్లో వెలుగుపువ్వులు విరిచేనో!!

అక్షరం కన్నీరొలికిన వేళ ..

ముళ్ళపూడోరి కలం ఆగిపోయింది .

బాపు గుండె కి చిల్లు పడింది .

కాలం ఆగిపోలేదు గానీ

అక్షరం కన్నీరొలికింది i

అరె !అక్షరాలు ఏడుస్తాయా?

ఏమో !నాక్కూడా ఇప్పుడే తెలిసింది .

అభిమాన సంఘాలు !

"ఒరేయ్ ..ఆడేం పార్టీ?"

"మన పార్టీనేరా..క్రిష్ణా పార్టీ .."

వేసవి సెలవుల కి మా ఊరోచ్చిన మా చిన్నమ్మ కొడుకు శీను ని మా జట్టు కుర్రోల్లకి పరిచయం చేసేవాడ్ని . "మరి ఆడో ..? "మాకు కాస్తంత దూరం లో నిలబడి నేల చూపులు చూస్తున్నమా మావయ్య కొడుకు యోగి గాడి గురుంచి కాస్తంత డౌటు గానే అడిగేవారు మా జట్టు వాళ్ళు . "మరే ..మరే ఆడు చిరంజీ{చిరంజీవి } పార్టీ రా .." నేను నీళ్ళు నమిలేవాడ్ని. "యోగ్గాడు మన ఆటలో వొద్దు .శీను గాడ్ని రమ్మను . " అనేసి ఆటల్లో నిమగ్నమై పోయేవాళ్ళు . యోగ్గాడు మాత్రం ముఖం మాడ్చుకుని ఓ మూలన కూచునేవాడు. వాళ్ళ ఊరికి వెళ్తే నా పరిస్థితి కూడా అంతే !ఎందుకంటే...వాళ్ళ ఊళ్ళో వాడి జట్టు కుర్రాల్లంత 'చిరంజీ 'పార్టీ మరి !
ఆ వయసులో ..ఆ పార్టీలు తప్ప ..ఓట్లు కోసం ,కోట్ల కోసం కొన్ని 'రాజకీయ పార్టీలు' ఉంటాయని ..నోటు తీసుకుని ఓటు వేసే జనాలు ఉంటారని మాకు నిజ్జం గా తెలీదు !
ఆ రోజుల్లో 'ఓట్లు ఎలక్షనంటే' మా స్కూలికి సెలవని మాత్రమే తెలుసు మాకు !
ఆ ఎలక్షన్ల లాగే ..మనోళ్ళకి కూడా ఎలక్షన్లు ఉంటే మనోడే నేగ్గేస్తాడు కదరా ..అని ఒకడంటే ,లేదు మావోడే నెగ్గుతాడని ఇంకొకడు ,అలా ఒకరి మీద ఒకరు వాదాలు వేసుకునేవాళ్ళం .
ఒక్కోసారి కొట్టుకోడానికి కూడా రెడీ అయిపోయేవాళ్ళం .అది "చిన్నతనం " !

జనవరి పస్టుకి మా అభిమాన హీరోల్ల గ్రీటింగులనే కొనుకున్నేవాళ్ళం .ఎవరైనా మా 'ఎగస్పార్టీ ' హీరో గ్రీటింగు ఇస్తే ,అది వాళ్ళు చూడకుండా చించేసేవాళ్ళం.అంతటి అభిమానం(?)(దీనిని దురాభిమానం అనాలేమో :) ఉండేది మా లో !
ఆ అభిమానం మా వయసు తో పాటే కొంచెం పెద్దదవుతూ ..వచ్చింది .కానీ కొట్టుకోవడం ,తిట్టుకోవడాలు మాత్రం తగ్గినై .
కొన్ని రోజులకి ..మాలో కొంతమంది క్రిష్ణ ముసలాడైపోతున్నాడని ,మహేసు ఫ్యాన్సు కి మారిపోతే ,ఇంకొందరు వేరే హీరో ఫ్యాన్సుకి మారిపోయారు .చిరంజీ ఫ్యాన్సు లో కొంతమంది పవన్ కళ్యాణు వచ్చాక అటువైపు జారిపోయారు .
అలాగే ..బాలకృష్ణ ఫ్యాన్సు కొంతమంది ..నాగార్జున ఫ్యాన్సు ఇంకొంతమంది .
నేను మాత్రం 'చంటి' సినిమా చూసాక వేంకటేశు ఫ్యాన్సుకి మారిపోయాను .
మాది అసలే కోనసీమ కదా ..అభిమానాలు ,ఆప్యాయతలు కొంచెం ఎక్కువే !కానీ సమయాన్ని బట్టి కొంచెం అటు ఇటు మారిపోతాయి అంతే!:)

మాకు కొంచెం వయసొచ్చాక .. బజారు లో కి అడుగుపెట్టాక ఎవరికీ నచ్చిన' అభిమాన సంఘాల్లో'వాళ్ళు జాయినైపోయాము.ఆ అభిమానసంఘాల నేపధ్యం లో మా హీరోల పుట్టిన రోజులకి మాకు చేతనైనంత 'సమాజ సేవ' చేసే వాళ్ళం !మా అభిమానం ఈ రకం గా నైనా ఉపయోగపడుతున్నందుకు ..చాలా సంతోచించేవాన్ని నేను . మా అభిమాన హీరో సినిమా రిలీజు రోజైతే మాత్రం ..'ధియేటర్ 'లో హంగామా మొత్తం మా ఫ్యాన్స్ అసోషియేషన్ వాళ్ళదే !
ధియేటర్ మొత్తం రంగు రంగుల జండాల తో అలంకరించేవాళ్ళం."బెనిపిట్ "షో సినిమా టిక్కెట్లన్నీ మా చేతిలోనే ..! తెలిసిన వాళ్ళు మమ్మల్ని టిక్కెట్లు కోసం బ్రతిమాలుతుంటే ..తెగ కటింగులు యిచ్చెసేవాళ్ళం. 'వందరోజుల 'రోజుల పండగల్ని ఘనం గా చేసి ..'సితార' పేపరులో మా అసోషియేషన్ పేరు ,మా పేర్లు చూసుకుని తెగ మురిసిపోయేవాళ్ళం .అలా ఆ రోజుల్లో మా 'హవా' సాఫీగా సరదాగా నడిచిపోయింది .

రోజులు గడిచే కొద్దీ ..మా జట్టు లో కొంత మందిమి "బ్రతుకుతెరువు "కోసం నగర బాటలు పట్టాం!మిగిలిని వాళ్ళు ఊరిలోనే స్థిరపడిపోయారు .మా అభిమాన సంఘాలు పోయినా ..ఆ స్థానం ఇంకో కొత్త 'అభిమాన సంఘాలు' పుట్టుకొచ్చాయి .సినిమా హీరోలు కూడా పెరిగారు కదా !
మొన్నొక రోజు మా ఊరు నుండి మా చిన్న నాటి స్నేహితుడు సుబ్రహ్మణ్యం పోను చేసి "ఒరేయ్ !మొన్న మన గడియారం స్థంబం సెంటరు లో పెద్ద గొడవైపోయిందిరా.."అన్నాడు .'ఎందుకురా?!' అని ఆరా తీస్తే ..ఒక 'అభిమాన హీరో' కటౌట్ కి ఎవరో మట్టి కొట్టారట..ఆ కోపం తో వీళ్ళు అవతలి వాళ్ళ
'అభిమాన హీరో' సినిమా వాల్ పోస్టర్లు అన్నీ చించేసారట!ఎంత పిచ్చితనం !మేం చిన్నతనం లో ఏదో తెలియక కొట్టుకునేవాళ్ళం . కానీ వీళ్ళకి వయసొచ్చాక..జ్ఞానం తెలిసాక కూడా ఈ 'చిల్లర' పనులేమిటో?!వీళ్ళ పుట్టినరోజులు మానుకుని ఆ డబ్బులు తో ,వాళ్ళ అభిమాన హీరో ల పుట్టిన రోజులకి జెండాలు కొని 'పండగ' చేసే పిచ్చి జనాలు ఉన్నారు మా ఊళ్ళో !
ఈ అభిమానులు ఇలా కొట్టుకు చస్తున్నపుడైనా సదరు అభిమాన హీరోలు "మేమంతా ఒకటే ..మా కోసం మీరు కొట్టుకోవద్దు "అని చిన్న స్టేట్ మెంట్ ఇస్తే చాలా వరకు గొడవలు తగ్గొచ్చు .కానీ వాళ్ళకి ఇదంతా 'చిన్న విషయం' !

సరే ,ఆ సినీ అభిమానుల సంగతి కొంచెం పక్కన పెడితే ... నేను ఈ మద్య కొత్తగా చూసినవి(నేను చూడటం కొత్త తప్ప .ఇవి పాతవే ) "రాజకీయ అభిమాన సంఘాలు "!
ముఖ్యం గా హైదరాబాద్ లో ఐతే గల్లీకో నాయకుడు తయారై .చుట్టూ వందమంది తో ఓ 'అభిమాన సంఘాన్ని' పెట్టుకోవడం ..వాళ్ళ తో ఊరేగింపుగా వెళ్లి ఏదో ఒక రాజకీయ పార్టీలో ఆర్భాటం గా చేరిపోవడం ఒక ఫ్యాషను అయిపొయింది .ఆ అభిమానుల్లో ఆ అభిమానం ఎక్కడినుండి పొంగుకోస్తుందో ..ఆ నాయకులకి ,ఆ అభిమానులకే తెలియాలి మరి !

నాకు మాత్రం ఒక్కటి అనిపించింది -ఈ రాజకీయ అభిమాన సంఘాలతో పోల్చుకుంటే ,ఏమీ ఆశించకుండా గుండె నిండా నిండైన ప్రేమని నింపుకునే ఈ 'సినీ అభిమానులు''వెయ్యి రెట్లు బెటర్ అని !కానీ ఆ అభిమానం కొంచెం శ్రుతి మించకుండా ఉంటే మంచిది .
హీరోలూ!ఈ పిచ్చి అభిమానులని కొంచెం గమనిస్తూ ఉండండీ ...వాళ్ళకి అదే పదివేలు !

మా పాలవెల్లి

వినాయక చవితి !
"నాన్నోయ్ !నాలుగు యాప్లిస్ కాయలు (ఆపిల్స్ ),నాలుగు బత్తాకాయలు ,ఆరు మొక్క జొన్న పొత్తులు ,రెండు ఎలక్కాయలు(వెలగపండు )...."నా లిస్టు ఇంకా పూర్తి కాకుండానే నాన్న మద్యలో అడ్డు తగిలి "అన్నీ తెస్తాలేరా "అనేసి కర్రల సంచి ని హీరో సైకిలు హ్యాండిలు కి తగిలించి పండగ సరంజామా తీసుకు రావడానికి బజారు కి బయలుదేరేవారు.
ఆయన సైకిలు వెనకాలే వీది మలుపు వరకూ పరుగెత్తి ..."నాన్నోయ్ !సాయంత్రం వచ్చేటప్పుడు కొత్త 'పాలిల్లు '(పాల వెల్లి) కూడా తీసుకురా !"అని మెల్లగా చెప్పేవాన్ని .గట్టిగా చెబితే ఎవరైనా విని అమ్మ తో చెప్పేస్తారని నా భయం !
నా కొత్త పాలిల్లు కోరిక కి మొదటి అడ్డుపుల్ల ఆవిడే మరి!
అమ్మ నాకంటే కూడా భలే తెలివైంది .నేను వీధి లోంచి ఇంట్లో కి రాగానే "ఓయ్ చిన్నా!అటక మీద ఉన్న పాలిల్లు దించుకుని శుబ్రం చేసుకో " అనేది ."లేదమ్మా !కొత్త పాలిల్లు తీసుకు రమ్మని నాన్న తో చెప్పాను .ఇంక పాతది ఎందుకు ?"అన్నాను ధీమాగా !
"దాని సంగతి తరువాత ముందు దీని సంగతి చూడు "అని ఆర్డరేసేది అమ్మ .
ఆవిడ బాధ భరించలేక అటక మీద ఉన్న పాత పాలవెల్లి దించి ,దానికి ఉన్న ఎండిపోయిన మావిడాకుల్ని తుంచి .బూజు దులిపి ఓ మూలన పెట్టేవాడిని .ఊళ్ళో అందరి పాలవెల్లు ల కంటే నాది నెం .వన్ గా ఉండాలని నా ఫీలింగు !
నాన్న కి లిస్టు చెప్పినా నా ప్రయత్నం లో నేను ఉందామని ...పక్క ఇంటి వాళ్ళ పెరటి చెట్ల మీద ఒక కన్నేసి ఉంచేవాడిని.వాళ్ళ పెరటి నిండా నారింజ ,బత్తాయి ,జామ, రాంబాల కాయలు (సీతా పలాలు లెండి ) చెట్లు !
వాళ్ళు మద్యాహ్నం నిద్రకి ఉపక్రమించగానే గోడ దూకి నా పని కానిచ్చేసేవాడిని.ఆ పెరట్లో నాలాంటి వాళ్ళు చాలా మందే ఉండేవారు .
మా ఇంటి ఎదురుగా ఉండే చెరువు లోని కలువ పువ్వుల్ని కోసుకొచ్చేవాడిని.
సాయంత్రం అయ్యేసరికి పండగ సామాన్లని తీసుకొచ్చేవారు నాన్న -నా కొత్త "పాలిల్లు" తప్ప !నా కంటే ముందే అమ్మ నాన్న తో మాట్లాడి నా కొత్త పాలిల్లు కి స్కెచ్ గీసేసిందని అప్పుడే నాకు అర్దమయ్యేది .నాకు కన్నీళ్ళు ఆగేవి కావు ...నులకమంచం లో పడి వెక్కి వెక్కి ఎడ్చేసేవాడిని.ఆ రాత్రి కి అన్నం తినేవాడ్ని కాదు .
అయినా తప్పదు కదా ..ఉదయాన్నే లేచి నా బూజు పట్టిన పాలవెల్లి ని మా రామాలయం ఎదురుగా ఉండే బావి దగ్గరకి తీసుకుపోయి నీటు గా కడిగేవాన్ని!మా ఊళ్ళో అందరి "పాలిల్లు "లు అక్కడికే తీసుకొచ్చి కడిగేవారు.కొత్త పాల వెల్లులు తెచ్చుకున్న కుర్రోళ్ళు కొంచెం హొయలు పోతుంటే ... .నా మనసుకి ఎక్కడో చివుక్కుమనేది .దీనంతటికి కారణమైన మా అమ్మ మీద కోపం వచ్చేది .
నేను మూతి ముడుచుకుని కూచుంటే అమ్మ దానికి పసుపు రాసి ..కుంకం బొట్లు పెట్టి "చూడరా ..మనది కూడా కొత్త పాలిల్లే "అనేది .
నాన్న దానిని వీది అరుగు మీద పురుకోస తో వెళ్లాడ కట్టి మామిడాకులు గుచ్చేవారు .నేను కాసేపటికి కోపం తగ్గి నాన్న తీసుకొచ్చిన కర్రల సంచి విప్పదీసి చూసేవాడ్ని ...నేను చెప్పిన వాటిలో సగమే తెచ్చేవారు అయన .మళ్లీ యుద్ధం ప్రకటించేవాడిని .ప్రతి సంవత్సరం ఇదే తంతు !
మా పాలవెల్లి లో కొంచెం ఖరీదైన ఆపిల్స్ .దానిమ్మ కాయలు ఉండేవి కావు .పాలవెల్లి కి నాన్న తెచ్చిన పండ్లు కాయలు .పూలు కట్టేసాక దానిని అత్తారబత్తం గా తీసుకుపోయి దేవుడు గదిలో వెళ్లాడ కట్టి "వినాయకుణ్ణి "పెట్టి పూజ చేసేవారు .
నా పుస్తకాలు తెచ్చి పసుపుతో ఓం అని రాసి దేవుడి కి దణ్ణం పెట్టుకోమనేవారు .నేను అస్సలు దణ్ణం పెట్టుకునేవాన్ని కాదు.
అందుకేనేమో సరిగా నాకు చదువు అబ్బలేదు .సాయంత్రం అవగానే నేను వద్దని మొత్తుకుంటున్నా దేవుడు దగ్గరి అక్షింతలు నా తల మీద వేసేది అమ్మ -కొడుకు చంద్రున్ని చూసి నీలాపనిందలు తెచ్చుకోకుండా!అమ్మకి నేనంటే ఎంత ప్రేమో!

ఇదంతా ఒక ఎత్తు అయితే ..తొమ్మిది రోజులు అయ్యాక ఇంకో గొడవ !నాన్న తెచ్చిన వినాయకుడు బొమ్మని పత్రి తో పాటు కాలువలో కలిపేస్తుంటే...ఏడ్చి నానా యాగీ చేసేవాడిని .ముద్దుగా బొద్దుగా ఉండే వినాయకుడి ని ..వదులుకోవడానికి నా మనసు అస్సలు ఒప్పుకొనేది కాదు . అప్పుడు అంతే..ఇప్పుడు కూడా ఇంతే !
ఇప్పుడు ఈ భాగ్య నగరం లో పెద్ద పెద్ద వినాయక విగ్రహాల్ని హుస్సేన్ సాగర్ మురికి నీటి లో కలిపేస్తుంటే మనసుకి ఎందుకో కొంచెం బాధగా అనిపిస్తుంది .
అప్పుడు ఎంత ఏడ్చి మొత్తుకుంటూ పండగ చేసినా కలిగిన అనందం ..ఇప్పుడు ఇంత పెద్ద విగ్రహాల మద్య ..పెద్ద హడావిడి ల మద్య పండగ చేసుకుంటున్నా కలగడం లేదు .కాలం మారిపోయింది .ఇప్పుడు పండుగలు పండగ లా ఉండటం లేదు.

*మిత్రులందరికీ "వినాయక చవితి "శుభాకాంక్షలు .

"మా అన్నపూర్ణమ్మ అంగడి "

సందె వేళ
ఆమె :"వేడి వేడి ఇడ్లీలు నాలుగు తినండి శీను గారూ..ప్రాణం కుంచెం కుదుట పడుద్ది "
నేను :"అయ్యో !వద్దండి .నెలాఖరు రోజులు ..మొన్న తిన్న దోసె డబ్బులే ఇంకా ఇవ్వలేదు. .మళ్లీ అరువా?!"
ఆమె :"భలేవారండి .నేనేమైనా మిమ్మల్ని డబ్బులివ్వమని పీకి పాకం పెట్టేతున్నానా!మీ దగ్గర ఉన్నపుడే ఇయ్యండి"
తెల్లని మల్లెపువ్వు లాంటి వేడి వేడి ఇడ్లీ ల ని ప్లేటు లో పెట్టి ,చల్లని నవ్వొకటి నవ్వి అప్యాయం గా 'టిఫిన్ ' పెట్టేదావిడ !
నేను ఆ నాలుగు ఇడ్లీ లు గుటుక్కున మింగేసి .. మొహమాటం గా చెయ్యి కడుక్కోబోతా ఉంటే ..
అమ్మ లా నా ఆకలి కనిపెట్టి ఇంకో రెండు ఇడ్లీ లు పెట్టి నా కడుపు ఆకలి తీర్చేదావిడ.
వెధవ ఆకలి ..పీక పిసికి నిర్ధాక్షిణ్యం గా చంపేస్తే ..చచ్చి ఊరుకుంటుంది గానీ..పోనేలే కదా అని ,కొంచెం నీరు పోశామా ..ఆవురావురమంటూ ..మనల్నే నిలువెల్లా దహించి వేస్తుంది .


నేను పనిచేసే ఆఫీసు పక్కనే చెట్టు కింద పెట్టుకున్న నాలుగు చక్రాల బండే ఆమె "టిఫిన్ సెంటరు ".
పేరు కి టిఫిను సెంటరే గానీ..మా వీధి లో నా లా చిన్నా చితకా ఉద్యోగా లు,పనులు చేసుకుని బ్రతికే చాలా మందికీ ..నెలాఖరు రోజుల్లోనో .. జేబుల్లో డబ్బులు లేనప్పుడో ఆకలి కడుపుల్ని నింపే "అన్నపూర్ణమ్మ అంగడి "!
( డబ్బులు ఎప్పుడు ఇచ్చినా గానీ ..విసుక్కోకుండా ఆకలి వేసినపుడు ఆప్యాయం గా కడుపునింపే అన్నపూర్ణ ..ఆ బండి యజమాని !అందుకే ఆ బండి ని అన్నపూర్ణమ్మ అంగడి అన్నాను.)
ఇలాంటి అన్నపూర్ణ మా అమలాపురం ఊళ్ళో నో ..పక్కన పల్లెల్లోనో కనిపిస్తే ఇంత వింత గా ,విశేషం గా చెప్పే వాడ్ని కాదు గానీ...
అసలు ఊరేంటో.. .యిప్పుడుంటున్న ఇల్లు యాడ నో ..అసలు ఎన్నాళ్ళు ఉంటారో , ఎప్పుడు పోతారో ..తెలియని ఈ -అ'భాగ్య నగరం' లో అడగకున్నా అరువులు పెట్టి కడుపునింపే "అమ్మ "లు అరుదే గా !
ఆమె పెట్టె అరువు కోట్ల రూపాయులు కాకపోవచ్చు ..
పొట్ట కూటి కోసం ఈ భాగ్య నగరాని కి వలస వచ్చిన ఈ భాగ్య జీవి(మంచి మనసులో ఆవిడ భాగ్యవంతురాలే )వేరే వాళ్ళ పొట్ట నింపడం సహసమేగా !!

ఆ అమ్మ పేరు "దుర్గ ".ముప్పయి కి ముప్పై ఐదుకి మద్య వయసు .
వెదురు కర్రని చక్కగా వంచి బొమ్మః గా మలిచి చీర కట్టి ప్రాణం పోసినట్టు సన్న గా ..ధ్రుడం గా ఉండేదావిడ.
ఆ పల్చటి మొహం మీద ఎప్పుడూ చెరిగిపోని చిరునవ్వు !
ఆమె మాట ...గాంభీర్యం తో పాటు ఆప్యాయత ని కలగలిపి పలికేది.
ఆమె కి పెళ్ళైన కొన్ని రోజుల కే భర్త చనిపోవడం తో ... పుట్టింటి కి వచ్చేసి ముసలి తల్లి దండ్రుల సంసార భాద్యతలన్నీ తన మీద వేసుకుంది .మగ పిల్లలే ఇంటి భాద్యతల నుండి తప్పించుకుతిరుగుతున్న ఈ రోజుల్లో ..ఇలాంటి ఆడపిల్ల ఉన్నందుకు ఆమెకు చేతులెత్తి నమస్కరించాలనిపించేది .

నేను మా ఆఫీసు లో జాయిన్ అయిన కొత్తల్లో ..ఆమె మంచితనాన్ని చూసి ..లౌక్యం అనుకునేవాణ్ణి.
అదే వ్యాపార తత్త్వం కాబోలు అనుకునేవాణ్ణి!తరువాత తెలిసింది ..నా ఉహ తప్పు అని !
ఆవిడ దగ్గర అరువులు పెట్టి కడుపునిండా మేక్కేసిన కొంతమంది కలియుగ భకాసురులు.చెప్పా పెట్టకుండా దుకాణం సర్దేస్తే ..
వాళ్లకి ఏనాడో ఋణం కాబోలు అని సరిపెట్టుకునేదే తప్ప పోయిన వాళ్ళని ఒక పల్లెత్తు మాట అనేది కాదు !
అరువులు పెట్టడం మానేది కాదు !!
"అదేంటండి ..దుర్గ గారు !అడిగిన వాళ్ళందరికీ అలా అరువులు పెట్టేసి మీరు ఇబ్బందులు పడటం దేనికి ?!మొహమాటం లేకుండా ..అరువులు పెట్టనని చెప్పేయండి "అనేవాణ్ణి అపుడప్పుడు !
"పోనీలెండి ..ఒకరి కడుపు ఆకలి తీర్చే భాగ్యం అందరికి రాదు ...డబ్బులిస్తే సరే సరి ...లేదంటే ఒకరి ఆకలి బాధని తీర్చిన తృప్తి అయినా మిగులుతుంది .
ఆ పుణ్యమేదో ..వచ్చే జన్మ లో కాపాడుతుంది "నవ్వతా అనేదావిడ !
ఇలాంటి మనుషులు ఈ రోజుల్లో కూడా ఉన్నారా ?!అనిపించేది నాకు .
పోనీ ..బాగా సంపాదించిందేమో లే ..అనుకుందామన్నా,పాపం ! అరువులు ఎగ్గొట్టేసి పోగా మిగిలిని కాస్త డబ్బులు ..వాళ్ళ అమ్మ నాన్న ల మందుల కి ,నిరుద్యోగ తమ్ముడు ఖర్చు ల కి ,ఆ పేద సంసారాన్ని నెట్టుకు రావడానికి సరిపోయేవి .
పండగ పూట అయినా తనకి ఒక మంచి చీర కొనుక్కునేది కాదు .ఆ డబ్బులు ఉంటే వేరే ఖర్చు పోతుంది కదా అనేది .


ఇదంతా ..ఆవిడ గురుంచి ఎందుకు చెప్తున్నానంటే .....
మొన్న పోయిన నెల లో కొంచెం ఒంట్లో నలత గా ఉందని వాళ్ళ సొంతూరు విజయ వాడ వెళ్ళింది .
ఆమె తో పాటే..వాళ్ళమ్మ ,నాన్న కూడా వెళ్లారు .అన్నాళ్ళు ఆమె చేతి వంట కి అలవాటు పడిన మా ప్రాణాలు ..ఆకలి తో విలవిల్లాడేవి.
ఆవిడ ఎప్పుడొస్తుందా అని ఎదురు చూసేవాళ్ళం !

ఒక రోజు ఊరునుండి వాళ్ళ తమ్ముడు వచ్చాడు ."అక్క ని హాస్పిటల్లో పెట్టారు ..బ్రతకడం కష్టం !అంటున్నారు డాక్టర్లు "అని కన్నీళ్ళు పెట్టుకున్నాడు .
నాకు ఒక క్షణ కాలం ఏమి అర్ధం కాలేదు.
"బ్రతకడం కష్టం ఏమిటి ?!ఆవిడ బాగానే ఉండేది కదా !"అయోమయం గా అడిగాను .
"లేదు...చాలా రోజులు గా తన కడుపులో ఉన్న బాధ ఎవరికీ చెప్పుకోలేదు ..జబ్బు బాగా ముదిరి పోయిందంట!
ఎప్పుడు మా గురుంచే ఆలోచించేది ..తన గురుంచి అస్సలు పట్టించుకోలేదు "దుఃఖం తో అతని గొంతు బొంగురు పోయింది .

ఒక రోజు సాయంత్రం ..ఆమె కు సీరియస్ గా ఉందని చెప్పి ఫోను వస్తే ఆ ఆబ్బాయి (అతని పేరు కూడా శ్రీనే )హడావిడి గా వాళ్ళ ఊరు వెళ్ళాడు .మళ్లీ రాలేదు .
మా వీధి లో నే ఉండే వాళ్ళ దూరపు బంధువులు ఒకాయన ఆవిడ చనిపోయిందని చెప్పాడు .
నాకు కన్నీళ్ళు రాలేదు ..ఎందుకో అర్ధం కాదు !ఆవిడ గొప్పతనాన్ని కన్నీటి తో వెలకట్టలేక అనుకుంటా..!!

వాళ్ళ తమ్ముడు చెప్పినట్టు ..ఆవిడ తన కోసం ఆలోచించుకోలేదు ..తన చుట్టూ ఉన్న వాళ్ళ కోసం ఆలోచించి నట్టుగా తన గురుంచి తానే పట్టించుకోలేదు .మా కడుపు ఆకలి ని పసిగట్టిన ఆవిడ తన కడుపు బాధని,మనసులో ని వ్యధ ని మాత్రం ఎవరికీ చెప్పుకోలేదు .
ఇప్పుడు మా ఆఫీసు పక్కన చెట్టు కింద ఎవరో కొత్తగా టిఫిన్ సెంటర్ పెట్టుకున్నారు .
మా లాంటి వాళ్ళ ఆకలి కేకలు ..వాళ్ళ చెవి కి వినిపిస్తాయి గానీ...వాళ్ళ మనసు కంటి కి మాత్రం ఆనవు .
"అరువు లేదు" .."అయ్యో పాపం !"అసలే లేదు అని ఖరాఖండిగా చెప్పేస్తారు .
నాకు ఆకలి వేసినప్పుడల్లా "దుర్గమ్మ "గుర్తుకొస్తుంది .కాల గర్భం లో కలిసిపోయిన "అన్నపూర్ణమ్మ అంగడి "గుర్తుకొస్తుంది !!
ఆత్మ బంధువుల ని అంత తొందరగా మరచిపోలేము కదా !

ఆవిడ కి మేము చాలా ఋణ పడిపోయాము - ఆమె మా కడుపు ఆకలి తీర్చినందుకు కాదు ..
తన మంచి మనసు తో మమ్మల్ని కన్నబిడ్డల్లా చూసినందుకు !

వీధి సినిమా హంగామా !

అవి మా ఊరి మొత్తాని కి అరిగెల వెంకన్నాయుడు గారి లంకంత కొంపలో ,పెద్ద బి పి ఎల్' బ్లాక్ &వైట్ టివి మహా రాజు లా మహా దర్జా గా వెలిగిపోతున్న రోజులు !
ఊరి మొత్తానికి ఒకే ఒక్క టివి కదా ..ఆ మాత్రం దర్జా ఉంటుంది లెండి !
రాత్రి అయ్యేసరికి ఊళ్ళోని జనమంతా ఇంటి పనులన్నీ చక్కబెట్టుకుని టివి చూసేదానికి నాయుడు గారి అరుగు మీద తిష్ట వేసేవారు . వారం లో అయిదు రోజులు జనం కాస్తంత పలచగానే ఉన్నా ..మిగిలిన రెండు రోజులు అంటే శుక్రవారం "చిత్రలహరి "అప్పుడు ,ఆదివారం "సినిమా " వచ్చినపుడు మాత్రం వాళ్ళ హాలు మొత్తం రిలీజు సినిమా ధియేటర్ లా కిక్కిరిసిపోయి ,మిగిలిన జనం అరుగు మీద వేల్లాడుతూ ,చివరాఖరు కి రోడ్డు మీద కంటా నిలబడి నేరేడు కాయల్లాంటి కళ్ళని తాటి కాయలంత చేసి ఆత్రం గా చూసేవాళ్ళు .

అలాంటి కరువు రోజుల్లో (సినిమా కరువు లెండి )ఏ దేవి నవ రాత్రుల కో ,వినాయక ఉత్సవాల కో మా ఊళ్ళో తప్పని సరిగా వేసే 'తెర సినిమాల' హంగామా గురుంచి ఇంకేం చెప్పాలి ?!

అవి మా చీముడు ముక్కుల్ని మోచేత్తో తుడుచుకుంటూ ,కృష్ణ ,చిరంజీవులని పిచ్చిగా ఆరాదిస్తూ ..
మా పెద్ద వాళ్ళేమో ఏ న్టీ ఆర్ ,ఏ యన్నార్ సినిమా రోజుల్ని నెమరు వేసుకుంటూ తాపీగా కాలం వెల్ల దీస్తున్న రోజులు.
అలాంటి రోజుల్లో ..ఉత్సవాల కి నెల రోజుల ముందునుంచే చందాల వసూళ్ళ హడావిడి మొదలయ్యేది .ముఖ్యం గా తెర సినిమాల్ని దృష్టి లో పెట్టుకుని చందాల వసూళ్ళు సాగేవి . ఉత్సవాల్లో మొదటి రెండు రోజులు ,ఏ హరి కథో ,బుర్ర కథా కాలక్షేపం తో నో సాఫీ గానే గడిచిపోయేవి కానీ ,మూడో రోజు నుంచి మాత్రం అసలు గొడవ మొదలయ్యేది .

మా పెద్ద వాళ్ళేమో ,ఏ న్టీ ఆర్ ,ఏ యన్నార్ సినిమాల్లో ఏదో ఒకటి అని సర్దుకుపోతే ,మా పిల్లకాయలు మాత్రం చిరంజీవి సినిమా ఒకడు ,కృష్ణ సినిమా అని ఇంకొకడు పట్టు బట్టడం తో రెండు గ్రూపులుగా విడిపోయేవాళ్ళం.
అక్కడితో పెద్దవాళ్ళ గ్రూపు తో కలిసి మూడు అయ్యేవి .ఇంక మూడు సినిమాలు తప్పనిసరి అయ్యేవి .
కానీ వసూలయిన చందా డబ్బులు మూడు సినిమాల కి సరిపోకపోవడం తో అభిమాన హీరో సినిమా కోసం ఆయా గ్రూపుల వాళ్ళు మిగిలిన డబ్బుల్ని సర్దుబాటు చేసుకోవాల్సి వచ్చేది .
పెద్ద వాళ్ళ సంగతి సరేసరి ,మేం పిల్లకాయలం డబ్బులు ఎక్కడ నుంచి తెస్తాం ?

ఒక అవిడియా !ఒక చిన్న రేకు డబ్బాకి చిన్న రంద్రం చేసి రెండు గ్రూపులు కాలవ గట్టు మీద కి వచ్చేవాళ్ళం .
కాలవ ఆవలి పక్కన ఒక గ్రూపు ,ఇవతల పక్కన ఒక గ్రూపు కాపు కాచి దారి లో వచ్చే ,పోయేవాల్లని ఆపి బ్రతిమాలో ,ఒక్కోసారి బలవంతం గానో "దేముడి చందాలు " వసూలు చేసేవాళ్ళం .
నేను మాత్రం చందాలు వసూలు చేసేదానికి వెళ్ళకుండా ఆ రోజంతా సినిమా ప్రచార కార్యక్రమం లో తల మునకలయ్యేవాడిని .
ఎలాగంటే ......మా గుడి లో మైకి సెట్టు లోంచి నిరంతరం గా వస్తున్న"దేవ దేవ ధవళాచల మందిర ...." పాటని మద్య మద్య లో ఆపేసి నా గొంతు ని కాస్తంత గంభీరం గా పెట్టి మైకు లో -
"భక్త మహాశయులారా !విజ్ఞప్తి -ఈ రోజు రాత్రి దేవి నవరాత్రుల సుభ సందర్భం గా మన ఊరి దుర్గమ్మ గుడి దగ్గర సూపర్ స్టార్ కృష్ణ నటించిన గొప్ప బ్రహ్మాండమైన కుటుంబ కథా చిత్రం 'పచ్చని కాపురం 'ప్రదర్శించబడుతుంది .కావున తామంతా విచ్చేసి మాయీ ప్రోగ్రాం ని జయ ప్రదం చెయ్యాలని కోరి ప్రార్దిస్తున్నాం "అంటూ పది నిముషాలకో సారి గొంతు చించుకునే వాణ్ణి .

మైకు సెట్టు లో నా గొంతు విన్న మా అమ్మ తెగ సంబర పడి పోతా ఉంటే,పండక్కి మా ఊరోచ్చిన మా అమ్మమ్మ "విజమ్మా!(మా అమ్మ పేరు విజయ లక్ష్మి ) నీ కొడకు ఎలా బ్రతుకుతాడోనని బాధ పడిపోతావు కదా ...చూడు ..ఎంత బాగా మైకు లో మాట్లాడుతున్నాడో !సినిమా బండి లాక్కోడానికైన పనికి రాడంటావా?"అని వేళాకోలమాడేది .

ఏమైతేనేం ...ఎలాగోలా సాయంత్రాని కి మా వీధి లో 'తెర సినిమా 'పడిపోయేది .సాయంత్రం అయ్యేసరికి మా పిల్లకోతులమంతా ఊళ్ళో మందార చెట్ల మీద పడేవాళ్ళం .ఎవరికి అందిన పూలని వాళ్ళు కోసుకుని వాటితో పాటే కాసిన్ని మందారాకుల్ని కోసి ,చిన్న చిన్న ముక్కల గా చేసి మా అభిమాన హీరో మీద చల్లేందుకు రెడీ గా పెట్టుకుని ఉండేవాళ్ళం .(రామ.. రామ !తప్పుగా అనుకునేరు ..నేను అన్నది తెర మీద హీరో మీద చల్లడానికి ).
రాత్రి కి మా పిల్లకాయలం అంతా తెర ముందు గోనే పట్టాలని పరుచుకుని కూచునేవాళ్ళం .
పెద్ద వాళ్ళ యితే ఏ కుర్చీ నో బల్ల మీదనో ,లేకుంటే అరుగుల మీదనో కూచుని సినిమా చూసేవారు.
ముందు వరసలో కూచున్న మేమంతా తెర మీద కి హీరో గారు వచ్చినప్పుడల్లా ..మేము రెడీ చేసి పెట్టుకున్న పువ్వుల్ని గట్టిగా అరుస్తూ తెర మీద కి విసిరేవాళ్ళం .పెద్దవాళ్ళు మందలించినా వినేవాళ్ళం కాదు .
సినిమా అయ్యేంత వరకూ కింద పడిన పువ్వుల్ని మళ్లీ ఏరుకుంటూ ,అరుచుకుంటూ ,అలసిపోతూ ఏ అర్ధరాత్రప్పుడో ఇళ్ళకు పోయి తృప్తి గా నిద్రపోయేవాళ్ళం .


**పాటల పూ తోట లో మన" వేటూరి పుష్పం " రాలిపోయింది .అయినా ఆ పరిమళం తెలుగు నేల పై నిత్యం గుబాళిస్తూనే ఉంటుంది .ఆ మహాను భావుడి కి కన్నీటి వీడ్కోలు .

ప్రియ మిత్రుడు -జానీ గాడు-3

అగ్రహారం మా పక్క ఊరే కావడం మూలాన ఆ పెళ్లి లో చాలా వరకు మాకు తెలిసిన ముఖాలే .
వాళ్ళంతా పలకరిస్తుంటే ,మేము మాత్రం నవ్వేసి ఊరుకునే వాళ్ళం.నోరు విప్పితే అసలు బండారం ఎక్కడ బయట పడిపోతుందేమోని భయం !ఒక పక్క పెళ్లి తంతు జరుగుతుంటే ,ఇంకో పక్క టెంటు లో బోజనాల హడావిడి .
పెళ్లి కి వచ్చిన జనమంతా బోజనాల దగ్గరే ఉన్నారు.అక్కడ అడుగు పెడుతూనే ..వెజిటేరియన్ పలావు వాసన నా ముక్కు పుటల్ని తాకేసరికి నేను మొదట బోయినాల టెంటు లో కి వెళ్లబోయాను .సాయి గాడు నా చెయ్యి పట్టుకుని ఆపేశాడు.
"రేయ్ ఎవరైనా చూస్తే మనం పెళ్లి బోయినాలకి వచ్చామకుంటారు .ముందు కాసేపు పెళ్లి చూసాక ,తరువాత బోయినాలు "అన్నాడు.
వాడు కొంచెం పెద్ద తరహ మనిషి వాడి మాట కాదనలేక ,అందరం పెళ్లి మండపం దగ్గరికి వెళ్ళాం .నా మనసు మాత్రం టెంటు లో నే ఉండిపోయింది .
"జీడి పప్పు పకోడీ కూర బలే ఉందిరా "అని ఒకడు ,"చిక్కుడుకాయ టమేటో అదిరిపోయిందేహే"అని ఇంకొకడు ..బోజనాలు చేసేసి పెళ్లి చూడటానికి వచ్చిన వాళ్ళ మాటలు నా చెవి లో పడేసరికి ఇంక ఓపిక పట్టడం నా వల్ల కాలేదు .
జానీ గాడ్ని గట్టిగా గిల్లేశాను .వాడు చూపులు ఎక్కడో పాతుకుపోయాయి ,ఈ లోకం లో లేడు .
"ఒరేయ్ ఆ పిల్లని చూడరా ..బలే ఉంది కదా "అన్నాడు పెళ్లి కూతురు వైపు చూపిస్తూ ."రేయ్ !పెల్లికూతురు ని అలా అంటే కళ్ళు పోతాయిరా"అని లెంపలేసుకున్నాన్నేను."అది కాదేహే ..పెళ్లి కూతురు వెనకాల "మెల్లగా చెప్పేడు వాడు .
మంచి ముత్యానికి పట్టు పరికిణీ కట్టినట్టు ఉందా పిల్ల .ఎన్ని కొంటె పనులు చేసినా ఆడపిల్ల లకి ఆమడ దూరం లో ఉండే జానీ గాడు ,ఆ పిల్ల ని చూసి మైమరచిపోవడం నాకు వింతేమీ అనిపించలేదు .వాడే కాదు ఎలాంటి మగాడైనా ఆ పిల్ల అందాని కి పడిపోవలసిందే!
నాకు మాత్రం ఆ అమ్మాయి అందం కంటే నా కడుపు లో ఆకలే ఎక్కువ అలజడి రేపుతుంటే ..సాయి గాడ్నిప్రసాదు గాడ్ని తీసుకుని బోజనాలకి వెళ్ళిపోయాను.జానీ గాడు మాత్రం అక్కడ నుంచి కదల్లేదు.
బోజనాలు అయ్యాక ఎలాగో బలవంతం గా వాడ్ని ఇంటి కి లాక్కొని వచ్చేశాము .పాపం !వాడి మనసు మాత్రం అక్కడే ఉండిపోయింది .

మర్నాడు తెల్లారగట్లే పాల కేంద్రం నుంచి పాలు తీసుకొస్తూ అలవాటు గా మా ఇంటి ముందు ఆగి పలకరించాడు. వాడి పై పెదవి కొంచెం చిట్లి రక్తం గడ్డ కట్టి ఉంది .
"అదేంట్రా !రాత్రి బాగానే ఉన్నావు కదా "అన్నాన్నేను ."నిన్న రాత్రి సైకిలు అరుగు మీదకి ఎక్కిస్తా పడిపోయన్రా "వాడి స్టైల్లో కిచ కిచ మని నవ్వేసాడు .
కొన్ని రోజులకి మా పదో తరగతి పరీక్షా పలితాలు వచ్చేశాయి . దేవుడు దయవల్ల మా మిత్రబృందం అంతా గట్టేక్కేశాము .
ఓ రోజు సర్టిఫికెట్లు తీసుకొవడానికి స్కూలుకి వెళ్తే ,అక్కడి కి వంకర పళ్ళ మధు గాడు కూడా వచ్చి ,జానీ గాడ్ని చూసి కిసుక్కున నవ్వేసాడు .
ఏమైందిరా? అని అడిగితే వాడు అసలు విషయం చెప్పేసాడు ."ఒరేయ్ !ఆ రోజు మా నాన్న గారు అడ్డు పడకపోతే ,పెళ్లి కూతురు తరపోల్లు వీడ్నిచితక్కోట్టేదుర్రా "అని చెప్పి మళ్లీ పళ్ళు యికిలించాడు . మాకేమి అర్ధం కాక జాని గాడి మొహం వైపు అయోమయం గా చూశాము .ఇంక చేసేదేమీ లేక కొంచెం సిగ్గు పడుతూ ..వాడు చేసిన ఘన కార్యాన్ని కళ్ళకు కట్టినట్లు చెప్పేశాడు .
"రేయ్!ఆ రోజు మనమంతా ఇళ్ళకు వచ్చేశాక ..నేనొక్కన్నే మళ్లీ పెళ్లి కి వెళ్ళాను రా ..నేనేమి చెయ్యలా ..కొంచెం ఆ పిల్ల తో మాట్లాడబోతా ఉంటే ఎవడో గొట్టం గాడు నా మీద చెయ్యేశాడు .పెళ్ళని ఊరుకున్నాను గానీ,అదే బయటయితే విరగోట్టేద్దును నా కొడుకునీ!"సమర సింహ రెడ్డి లెవెల్లో ఎమోషనల్ అయిపోయాడు జానీ గాడు .{అప్పటికే కుస్తీ పోటిలలో రాష్ట్ర స్థాయి లో పాల్గుంటున్న బలశాలి మరి ..ఆ మాత్రం ఉంటుందిలేండి !}
"ఓర్ని!అదా సంగతి ..మరి ఆ రోజు అడిగితే కాలు జారింద న్నా వేంట్రా"అని నేనడిగితే ,
కాలు కాదురా ..మనసు జారేడు "నాలుక బయట పెట్టి తలాడిస్తా తమాషాగా నవ్వేసాడు సాయి గాడు.
"నీకు చాలా కళ లు ఉన్నాయిరా "ప్రసాదు గాడు ఆటపట్టించాడు .మాకూ నవ్వు ఆగలేదు ..జానీ గాడ్నిచుస్తూ పగలబడి నవ్వేశాము .
వాడు కూడా పై పెదవి మీద చూపుడు వేలు తో నిమురు కుంటూ ..కిచ కిచ మని మా తో పాటే నవ్వేశాడు .


ఇలాంటి జ్ఞాపకాలెన్నో ..మిగిల్చిన ఆ "కోతి గాడు" చివరాఖరు కి తనే మా అందరి కి "కన్నీటి జ్ఞాపకం" గా మిగిలిపోతాడని ఏనాడూ అనుకోలేదు .

ప్రియ మిత్రుడు -జానీ గాడు-2

ఆ రోజు సాయంత్రం మా 'దుష్ట చతుష్టయం ' ఎప్పటిలానే లాకుల మీద కూచుని పోసుకోలు కబుర్లు చెప్పుకుంటున్నాము .
మా స్కూల్లో మాస్టార్లు గురుంచి ,మా క్లాసు లో అందమైన అమ్మాయి ల గురుంచి ,మేము చేసిన అల్లరి పనుల్ని ఒక్కొకటి గుర్తు చేసుకుంటూ ..మాట్లాడుతూ ఉండగానే ఆ సాయంత్రం కాస్తా సందె చీకట్లు ముసురుకుని క్రమ క్రమం గా చిక్కబడి 'చీకటి రాత్రి 'అయిపోయింది .మెల్ల మెల్లగా వూళ్ళో ని సందడి అంతా సద్దుమనిగిపోయింది .
లాకుల్లోంచి చెంగు మని దూకుతున్న కాలవ నీళ్ళ హొరు తప్ప ,మా చుట్టూ ఉన్న పరిసర ప్రాంతాలన్నీ నిశ్శబ్దం గా అయిపోయాయి .

కబుర్ల లో పడి మేము పట్టించుకోలేదు గాని మా కడుపు లో చిన్నగా ఆకలి కేకలు మొదలయ్యాయి .
"ఒరేయ్ ..ఆకలేస్తుంది ,యిళ్ళ కు వెల్లిపోదాం రా " పొట్ట నిమురుకున్నాడు ప్రసాదు గాడు.
అంతటి తో మా వేసవికాల సమావేశాలని తరువాత రోజుకి వాయిదా వేసేసి,యిళ్ళ బయలుదేరబోతుంటే ..ఆ నీరవ నిశీధి లో ఎక్కడి నించో సన్నగా సన్నాయి రాగం వినిపించింది .
అంతే!ముందుకి కదలబోతున్న జానీ గాడు టక్కున ఆగిపోయి 'రేయ్!అగ్రహారం లో ఎవరిదో పెళ్లి జరుగుతున్నట్టుంది ..ఎవరి ఇంట్లో అంటావ్ "'అని ఉత్సాహం గా అడిగాడు .
వాడి ఉత్సాహం చూస్తే ఏదో కోతి పనికి ప్లాను వేస్తున్నట్టు అనిపించింది నాకు .
"మన 'బి 'సెక్షను లో వంకర పళ్ళ మధు గాడు ఉన్నాడు గా ..వాళ్ళ పెద్ద నాన్న గారి అబ్బాయి దేహే ..మా అన్నయ తో కలిసి చదువు కున్నాడంట!మొన్న మా యింటికొచ్చి మమ్మల్ని కుడా పెళ్లి కి రమ్మని' మరీ మరీ చెప్పి వెళ్ళేడు రా .. "అని అమాయకం గా చెప్పేసాడు ప్రసాదు గాడు.
ఆ తరువాత జరిగే పరిణామాల్ని వాడు ఉహించలేకపోయాడు పాపం!
కోతి కి కొబ్బరికాయ దొరికేసినట్టు జానీ గాడు కి మంచి దారి దొరికేసింది .
"అయితే మనం ఎల్దామే హే ..మీ అన్నయ వూళ్ళో లేడు కదా !ఎవరైతే ఏంటి ?" కిచ కిచ మని నవ్వతా లోట్టలేసాడు జానీ గాడు.
ప్రసాదు గాడి గుండెల్లో రాయి పడిపోయింది .'మా అన్నయ్య కి తెలిస్తే చంపేస్తాడురా'అని తెగ భయపడిపోయాడు .
"పరవాలేదే హే..మీ అన్నయ్య అడిగితే ,మధు గాడు రమ్మన్నాడని చెబుదాం "ఎగదోశాడు సాయి గాడు.
పెళ్లి బోయినాలు కళ్ళ ముందు కదిలేసరికి ...నా నోట్లో నీళ్ళు ఊరి నేనూ సరే అన్నాను .
నున్నగా తలలు దువ్వుకున్నాం!జేబు రుమాళ్ళ మడతల్లో దాచుకున్న సంతూర్ పౌడరు ని ముఖాలకి అద్దుకుని పిలవని పేరంటానికి పెళ్లి పెద్ద ల్లా బయలుదేరిపోయాం .
అప్పుడే మొదలైంది అసలు కథ !!
{ తరువాత టపా లో ....}

ప్రియ మిత్రుడు-జానీ గాడు-1

అవి వేసవి కాలం రోజులు .
నేను నా మిత్ర బృందం పదో తరగతి పరిక్షలు రాసేసి నెత్తి మీద కొండంత బరువు దించేసుకుని,
సాయంత్రం అయ్యేసరికి మా ఊరి 'లాకులు' మీదకి చేరి కబుర్లు చెప్పుకునేవాళ్ళం .
మా మిత్ర బృందం లో సభ్యులం 'పంచ పాండవులు' లా ఐదుగుర మే కానీ ,
కొంటె పనులు దగ్గరి కి వచ్చేసరికి 'దుష్ట చతుష్టయం' లా నలుగురమే -సాయి ,జానీ ,ప్రసాదు ,నేను !
కృష్ణ మోహన్ గాడ్ని ఐతే వాళ్ళింటిలో వాళ్ళు బయటకి పంపేవారు కాదు .(వాడు ఇంట్లో ..రాముడు మంచి బాలుడు టైపు అన్న మాట !బయటకు వస్తే చిలిపి కిట్టయ్యే !)
మా ఐదుగురు లో నలుగురుం ఇంచుమించు గా ఒకే నడవడిక లో ఉంటాం కానీ ..జానీ బాబు గాడు మాత్రం కళ్ళు తాగిన కోతి టైపు .
వాళ్ళ అమ్మ నాన్న ల కి పెళ్ళైన చాలా రోజుల వరకూ పిల్లలు పుట్టకపోతే,యేసు ప్రభువు ని నమ్ముకున్నాక పుట్టాడంట వాడు .
అందుకే "జానీ బాబు "అని పేరు పెట్టారంట వాడి కి !మనసు కి దయామయుడే కానీ .మనిషే కాస్తంత వంకర .
అలాంటి వంకర మనిషి..ఆ వేసవి సాయం కాలం చేసిన ఓ 'వంకర పని' గురుంచి తరువాత టపా లో చెబుతాను .
{కొంచెం పని ఉంది ..ఏమీ అనుకోకండే }!